һәр ел фасылының үз матурлыгы бар. ә миңа ак тунлы кыш ошый. чана-чаңгыда шуарга, кар атышып уйнарга, тәгәрәтеп, кар бабай ясарга була. ә кар күп булса, уеннар тагын да кызыклырак. биек таудан выжылдап очып төшәсең, күмәкләшеп, карда аунап аласың да, тирләп-пешеп өскә үрмәлисең, аннан тагын, тагын. бер дә туйдырмый андый уеннар. бияләйләр боз булып ката, битләр уттай яна, үзе шундый рәхәт!
дусларым белән тимераякта шуарга да яратам. боз өстенә беренче чыгу белән җиңел генә шуып китеп булмый, әлбәттә. таеп китеп, бозга барып төшкән чаклар да күп булды. тик без аннан гына куркып кала торганмыни? ! шугалакка берничә тапкыр барганнан соң, хәйран шәп шуа башладым. биючеләр бии-бии остара дигән кебек, мин дә шуа-шуа остардым. кышкы каникуллар җитүгә чанада да, чаңгыда да, тимераякта да шуарбыз.
