1) Решить уравнение: а) 3x - 5 = 2x - 9 б) 9 - (5 + x) = 5(x + 2)

b) (3y - 1) /5 = (y - 3) /7 (запишите дробью вместо /)

2) В двух седьмых классах 67 человек, причем в одном на 3 ученика больше, чем в другом. Ск. учеников в каждом классе?

3) За 3 ручки и 5 карандашей заплатили 93 руб. Ск. стоит ручка и карандаш, если карандаш дешевле ручки на 7 руб. ?
Дополнительно (кто желает): В первом шкафу было в 4 раза меньше книг, чем во втором. Когда в первый поаф поставили17 книг, а из второго взяли 25 книг, в шкафах книг стало поровну. Ск. книг было в каждом шкафу сначала?​

Клод Моне – знаменитый французский художник девятнадцатого века. Его считают основоположником нового для того времени направления в живописи – импрессионизма. Рисовать Моне начал рано. Это были карикатуры, которые он продавал в лавке своего отца. Позднее он увлекся работой на природе и стал создавать свои знаменитые полотна.     Живя с семьёй в Аржантее, он много рисует любимую жену Камиллу. Одна из таких работ, написанная в тысяча восемьсот семьдесят пятом году, называется «Прогулка. Дама с зонтиком». На картине изображена Камилла Моне со старшим сыном Жаном.    Художник нарисовал жену стоящей на пригорке. Фоном для женской фигуры служит голубое небо с бегущими по нему белоснежными облаками. Маленький Жан стоит чуть поодаль, поэтому всё внимание зрителя сосредоточено на женщине. На ней надето легкое светло-голубое платье. Возможно, оно белое, но на фоне синего неба кажется голубым. В руках она держит летний зонт. Погода довольно жаркая. Светит яркое солнце. Им залито всё вокруг. Женщина и ребёнок как будто растворяются в солнечном свете.     Дует легкий ветерок. От его дуновения по небу летят облака, развеваются волосы молодой женщины и её платье. От бегущих по небу белых волн создается впечатление воздушности всего пространства. Даже женщина кажется легкой и воздушной. Она вот-вот улетит вместе с облаками в неведомую даль. Женщина смотрит немного удивлённо. Она видит художника и смущена тем, что её, небесное создание, застигли врасплох. Но не спешит улетать. Любопытство берёт верх.     Моне не интересует природа. Всё его внимание поглощено женщиной, такой прекрасной и воздушной. Он лишь нарисовал зелёный луг под ногами у неземного существа, да вверху ветки дерева, под которым стоит женщина. За работой художника внимательно наблюдает маленький мальчик. Он стоит в отдалении, как сторонний наблюдатель. Его занимает удивительный процесс создания картины, и он с любопытством наблюдает за движениями кисти художника.     Картина Клода Моне «Прогулка. Дама с зонтиком» такая светлая и радостная, что при взгляде на неё становится легко на душе. Она излучает любовь и счастье. И в то же время говорит о чём-то неземном, о том, что скрывается за синевой неба, за бегущими куда-то облаками. Великому художнику удалось соединить воедино земное с неземным, обычную жизнь с вечностью. Через четыре года после создания этой картины Камилла Моне умрёт от туберкулёза. Но на полотне она вечно останется молодой и цветущей, дарящей радость всем, кто смотрит на картину.

Өмір жыры немесе қазақ әдебиеті ХХІ ғасыр парадигмасында Эссе04.09.2015257 рет оқылды Пікір жоқ

Бақыт Кәрібаева,
жазушы, филология ғылымдарының докторы

… Мен Майра Мұхаммед­қызының дауы­сынан «Алқоңырды» естіп қаларма екен­мін деп, түн ұзақ телеарна күзетемін. Міне, сонда небір «қысыр әңгімеге» қанып, «той жырына» тоямын. Телерна – халыққа тура жететін құрал, бар мәзір-жоқ жәйімізді осында базарлап қалғымыз келетіндей. Әрине, думанды халқымыздың жаны талмай ән іздейтіні – табиғи тілек. Адам жаны өзгермейді – талғам өзгереді.

Тілі-ділі бөлек бөтен жұрт абзал ұлдары бойын балқытып, буынына түскен сиқыр үнге тамсанса, қарабайыр өмір емес, киелі өнермен беттескен болар… Тоталитаризмнің темір пердесін ысырған нәп-нәзік Күләш емес, қазақ әнінің құдіреті болатын. Күләш жанының төзім жібімен бірге ән үзілді… «Қазақстан» телеарнасы кезекті бір ұпай-шоу үшін болса керек, «қазақ тілі» оқулығынан қазақша сөйлемдер оқып, қазақ тілінің мазақ-масқара халін көпшілікке ұсынғанда бойым мұздады. Бірақ, «жан ұшыра қашпадым». Не нәрсеге де тұра қарауға үйреніппін. Алайда, жарымжан әлгі жолдарды тыңдап отырып Абайдың: «ары кеткен алдағыш мені-ақ алда сөкпейін, балы тамған жас қайын ормасаңшы көктейін» – өлең жолдары ойымда қатар түзей қалды. Әлдеқайдан соққан өкпек жел өкпе-қолқамды қауып, жанымды қалтыратты. Қызық. Өмірде көзін көрмеген Күләш әні келеді құлағыма, осындайда. Нәзік жаны тоталитарлық қоғам шымылдығын бір сәтке болса да түріп тастағаны еске түседі. Алайда, дархан қазақ өнері екінші бір бұлбұлын ұсынып – туысынан Ақжүніс ару – Ақмарал сұлу Жаманова алтын жамбыдай жарқылдап Абай атындағы Опера театрының қақ жарып жыға келгенде, Күләш қайғысы бір сәт тарқағандай еді. Алайда, көп ұзамай оның да «ақ тауықтың қанындай» алау жүзіне әжім – көңіліне қаяу түсті. Тағы да көз жазып қалдық. Қазақ жаны кезінде бұлардан армансыз құмар қандырды.
Қазақ өнерінің-әнінің қара нары Ермекпен қоштасу сәтін де осы телеарна алдында отырып қарсылап алдым Жоғалту… Жоғалту… Әрине, өлмес өнер аспанымызда асқақтап тұрса бәлкім бұлар жоғалмас па еді?! Қазақ өнері сөнбес жұлдыздары руханиятты еш дертке бермес пе еді?! Сондықтан болар, қарашада жеткен Ермек ажалын аса салтанатпен қаралы күн санадым. Ұзақ сонар сөзге сенім аз, күдік көп. Ақылды Асанәлінің: «Ерекеңмен бірге ғасыр кетті» – деген сыңар сөйлемі еңсемді тіктеп алуыма себін тигізді. Бір сәт дана халқымыздың «орнында бар оңалар» сөзінің қызуына өртендім. Қаршадай қазақ қызы Дина Хамзина Біржан әнін Италия сияқты өркениет отаны сахнасынан салған дауысы құлағыма талып жеткенде, қазақтың өнер даналығын паш еткен Мұхтар Әуезовтың жүрек тереңіне қоса бойладым. Бұл ақыл мен сезім қосындысынан көз жазуға, көңіл суытуға бола ма?! Иә, сондықтан, өнерді қарабайырлауға қарсымын. Біржан әніне ессіз елтіген албырт Абайды ұлы ана Ұлжан тоқтатып: – Балам, той да көп, думан да көп тойлай берсе, ой да көп, уайым да көп, ой