Алдында әкем балыққа досымен барып келген болатын.Кейін менде қызығып досым-Заңғармен каспий теңізіне баруды ұйығардым.Досымда менің айтқанымды қостай жөнелді,біз бірге қармақпен шелегімізді алып межелеген жерге лезде бардық.Заңғар бірде:
—Қазір қармаққа алтын балыш ілінсе не тілейміз?
Деді ойлана,менде біраз ойланып:
—Астанадағы бәйтерекке апаруды...
Деп тағы ойлана сосын оның қармағы жыбырлай бастады біз оны бергі жақа тартып қалғанда кішкентай біртүрлі балық түсті.Біз оның алтын балық емес екенін білмеген соң көңіліміз бірден түсті.Кейін басымыз салбыраған күйі үйге қайттық,кірген бойда бізді әкем қарсы алды.Әкеме ұстаған балығымды көрсетіп бір орында тұра алмай жерге кңре жаздадым.Ал әкем болса:
—Жарайсың балам,міне нағыз еркек!
Деп басымнан сыйпады.Ал мен түсінер,түсінбес боп сұраулы көзбен қарағанымда ол маған
—Бұл балықтың аты бекіре,ал бұл азайып бара жатқан балықтың қатарында, оның уылдырығы өте- өте қымбат.Сен жарадың!
Деген сөзден кейін досым екеуміздің кеудеміз мақтанышқа лық толды!
