Для мастака зямля бацькоў — самабытны, прыгожы, блакітна-зялёны, яркі, непаўторны край, са сваёй слушнай гісторыяй. Амаль чароўная краіна паўстае перад намі на карціне: стромкія сосны, шырокія рэкі, зялёныя абшары, у якіх патанаюць маленькія вёсачкі. Тут жа ў полі мірна пасецца стада кароў. У гэтым абшары яркай кроплей віднеецца замчышча (магчыма гэта Тураўскі замак), які нагадвае нам пра старажытную гісторыю краіны.
Аўтар назваў сваю карціну так, магчыма таму, што ён выявіў у ёй рысы той зямлі, якой яна была шмат стагоддзяў таму – пазбаўленая гарадскога налёту, напоўненая ляснымі сцежкамі, кветкамі, спакоем, здаецца яшчэ хвіліна - і мы пабачым беларускага віцязя на конніку. Ад карціны вее подыхам мінулага.
На нашу думку, асабліва сугучныя настрою мастацкага палатна наступныя радкі:
“Былога быліны, старога паданні
плывуць, як аблітыя сонцам чаўны,
Па краю зялёным… і г.д.”
Хан прадстае перад намі нядобрым, жорсткім, непрывабным чалавекам: “бровы былі падобны да ляжачага сабакі, а вочы ззялі, быццам іржавая сталь, — я, хан Бату, нясу на зямлю смерць, і хіба вам, лягушатнікам, змагацца са мною.Калі хто паспрабуе — я знішчу яго. Калі хто не гнецца перада мною — я раблю яму хрыбет мяккім, падзяліўшы яго на дзве паловы.”
“Хан усміхнуўся, і ўсім здалося, што дзве чырвоныя змяі пачалі рухацца ў яго пад рэдкімі вусамі”
Хан вырашыў дазволіць жыць толькі дванаццаці палонным у замен на жыццё старца. Юсуфі адзначыў так званую “шчодрасць” хана, назваўшы яго сквапную душу і мозг мышыным — мізэрным, маленькім, недалёкім, палахлівым.
0,0(0 оценок)
Полный доступ
Позволит учиться лучше и быстрее. Неограниченный доступ к базе и ответам от экспертов и ai-bota
Оформи подписку
