5. Адзначце сказы, у якіх ёсць аднародныя выказнікі: 1) Завіруха бушавала ўсю ноч і ўвесь дзень (Я. Колас).
2) Людзі даўно забыліся пра песні, пра вясёлае слова (М. Лынь-
коў).
hqrѕtrу tо
3) Лішак гарачыні паглынаюць і рака, і зараснікі аеру, і густыя
паплавы, і непралазны алешнік ды лазняк, і бярозы, і хвоі, і ўсялякая
зеляніна (Я. Маўр).
4) Зрабіўшы з дзясятак мудрагелістых паваротаў і перасeкшы
некалькі невялічкіх палянак, узгоркаў і пералескаў, мы неяк раптоў-
на выйшлі да палетка і спыніліся каля збажыны (Я. Псархута).
5) Сонца адарвалася раптам ад балота, на хвіліну павісла над тра-
вою, над купінамі і пачало ўзнімацца вышэй, над лазняком і бярэз-
нікам (В. Вольскі).​

Объяснение:

Аповесць Алеся Бадака «Адзінокі васьмікласнік хоча пазнаёміцца» прысвечана праблеме няпростых адносін паміж старшакласнікам і маладой настаўніцай, якія, у выніку, прывялі да трагедыі. У творы дзве сюжэтныя лініі, аб’яднаныя тэмай першага кахання: адна з іх пераносіць чытача ў школу пачатку 80-х гадоў XX стагоддзя, другая разгортваецца на фоне сённяшняга дня. Пра далікатныя пачуцці расказваецца і ў аповесці Раісы Баравіковай «Казімір — сын Ягайлы + Насця з 8 «Б» = », але гэта пачуцці ўжо іншага кшталту. Прышэльцы з іншасвету знаходзяць у дзяўчыне Насці Кропку вяртання, якую ў шмат каго сцерла ці парушыла цывілізацыя. У аповесці Алеся Наварыча «Пакланюся Перуну, памалюся Вялесу... » манах, закансерваваны ў дупле з мёдам, ажывае і праз тысячу гадоў з’яўляецца ў нашым часе. Гэта — фантастыка, якую Алесь Наварыч робіць вельмі жыццёвай і рэальнай.

Объяснение:

Адным з самых прывабных у творы з'яўляецца вобраз Ганны Чарнушкі. На старонках рамана Ганна паўстае перад намі ўжо дарослай дзяўчынай, але мы з лёгкасцю ўяўляем яе дзяцінства: беднасць, цяжкая праца на полі, у хаце. Звычайнае жыццё сялянскай дзяўчыны. Васiля яна спачатку не вылучала з лiку сваiх равеснiкау. Усе пачалось з летняга вечара на сенажацi, калi у iх адбылося першае нясмелае каханне. На вачах Ганна вырастае ў незвычайна прыгожую дзяучыну, поўную годнасцi, чалавечай шчырасцi, дабраты i спагадлiвасцi. Яна пакахала глыбока. З глыбiней намалявана трагедыя дзяўчыны, якая, кахаючы аднаго, сiлай няўмольных абставiн вымушана выйсцi замуж за другога. Раман усебакова iмкнецца абгрунтаваць, чаму Ганна, у якой развiта пачуцце уласнай годнасцi, якая не церпiць прымусу i сляпога падначалення чужой волi, вырашыла выйсцi за Яўхiма. Нялегка дасталося ей гэтае рашэнне. Пасля сватання Ганна пачынае жыць “у нейкiм сне”. Яна робiць усе па заведзенаму звычаю, але аутаматычна, без душы i ахвоты.

Лес Ганны склауся нялегка. Надзеi на вяртанне былога кахання не апраудалiся. Вобраз Ганны нечым нагадвае мне галоўную гераіню паэмы Я. Купалы «Бандароўна». Прыгожая знешнасць, багаты ўнутраны свет, цвёрды, незалежны характар — усё гэта яднае гераінь двух адметных твораў беларускай літаратуры.