Адзначце сказы, у якіх трэба паставіць коску перад злучнікам і:
1. У верхавінах лесу журботна шумеў вецер, расцярушваючы між галін _і на галінах дрэў бялюсенькую снежную сець. (К-с)
2. Асірацелыя старыя дубы ў чорных шапках бусліных гнёздаў спакойна стаялі, не варушачы ніводным лістам _і купалі ў сонцы свае адвечныя лапы. (К-с)
3. Жоўтыя каткі звісалі на вербалозінах, купаючыся на сонцы _і склікаючы пчолак і чмелікаў. (К-с)

Ясчитаю, что это здорово – иметь большую дружную семью, особенно хорошо, когда у тебя есть брат или сестра. моя сестра (имя)намного младше меня, ей всего (возраст)лет. наташа веселая симпатичная девочка со светлыми курчавыми волосами и ясными голубыми глазами. она похожа на маму. когда она была совсем маленькой, то почти никогда не плакала и не капризничала. мне всегда нравилось играть с ней. наташа привязана ко мне. сестра гордится мной за то, что я уже хожу в школу.  но иногда мы ссоримся, потому что я бываю занятым, а ей хочется, чтоб я рассказал ей обо всем на свете. воспитатели садика хвалят ее за дружелюбие и смекалку, правда, тихоней наташу никто не называет. она настоящая заводила, любит играть в подвижные игры и дружит со всеми детьми из группы. больше всего ей нравится петь и рисовать. а дома сестра следит за тем, чтобы все убирали свои вещи на места, как нас учила маму. наташа вообще часто ведет себя так же, как мама, даже копирует ее жесты и слова. это выглядит забавно и похоже! несмотря на свой возраст, моя сестра уже демонстрирует характер. она не любит, когда кто-то трогает ее вещи или перекладывает их по-своему. еще наташа всегда замечает, когда взрослые говорят одно, а делают другое. например, родители всегда объясняли ей, что переходить дорогу можно только по переходу на зеленый свет светофора. и когда папа хотел перебежать улицу в неположенном месте, опаздывая на маршрутку, наташа уперлась и отчитала его, как маленького, с серьезным лицом. после этого мы все следим за тем, чтобы никогда не учить ее делать то, чего сами не делаем. моя сестренка – хорошая девочка. она с нетерпением ждет, когда пойдет в школу и будет учить «сложные-сложные уроки». с ней дома никогда не бывает скучно. я надеюсь, мы с наташей всегда будем друзьями! поменяете имя и возраст и др

Асноўная тэма аповесцi Васiля Быкава — апiсанне падзей Вялiкай Айчыннай вайны, якая стала для людзей сапраўдным выпрабаваннем. Адных яна зрабiла героямi, а другiх, наадварот, — здраднiкамi.Васiль Быкаў сам прымаў удзел у вайне, бачыў усе яе жахi, еў кашу з аднаго кацялка з тымi, хто назаўтра, мужна абараняючыся, гiнуў у баi, i з тымi, хто трапляў у лагер здраднiкаў. У сваiм творы аўтар хацеў паказаць характары, псiхалогiю i iнтарэсы людзей на вайне. Чаму адны людзi здольны былi ахвяраваць сваiм жыццём дзеля выратавання iншых, а другiя — не? Шасцёра салдат пакiнуты на пераездзе прыкрываць адступленне батальёна. Усе разумеюць, што гэта можа быць iх апопiнi бой. Кожны з байцоў перажывае па-свойму, i ўсе трымаюцца па-рознаму. Нiчым не паказвае свае хваляванне разважлiвы i маўклiвы Карпенка. Спакойна паводзiць сябе i iнтэлiгент Фiшар, якому больш за ўсё на свеце хочацца цяпер даказаць старшыне, што ён таксама на непiта здольны. Рагатун i бесклапотны блатняк Свiст i тут не перастае прыдумляць розныя штучкi, каб павесялiць сваiх паплечнiкаў, i гэтым самым вельмi раздражняе Пшанiчнага. Ппiанiчнаму не да смешачак, ён зусiм не хоча памiраць. Адзiнае, на што ён спадзяецца, — што навала iх як-небудзь мiне. Не падабаецца ўсё гэта i Аўсееву. Ён пачынае заклiкаць астатнiх да адступлення. Самы малодшы сярод iх Глечык. Для яго гэта будзе першы бой. У яго настроi трывога i ўзрушанасць. Адзiнае, пра што Глечык думае, — гэта мацi, якую ён пакрыўдзiў i цяпер вельмi шкадуе.Спадзяваннi Пшанiчнага не спраўдзiлiся: вораг з'явiўся. Першым гiне Фiшар. У сё жыццё сумленны, ён такiм застаўся да апошняга моманту. Мужна змагаюцца i з годнасцю развiтваюцца з жыццём Свiст i старшыня Карпенка. Стойка паводзiць сябе i Глечык. Як нi страшна яму, як нi балюча ад страты сяброў, якiм нi вялiкiм было жаданне жыць — на прапанову Аўсеева ўцякаць ён не згаджаецца.У лагеры здраднiкаў аказваюцца Пшанiчны i Аўсееў. Яны адмоўныя героi твора. Аднак, на маю думку, аўтар са шкадаваннем адносiцца i да iх. Прычыну паводзiн сваiх герояў Быкаў бачыць у iх мiнулым. Пшанiчнага пакалечыў час. Перад iм як сынам кулака былi закрыты ўсе дарогi. Аўсеева загубiў эгаiзм, прывiты яму ў дзяцiнстве.Захапляючыся мужнасцю i адвагаю Карпенкi, Свiста, Фiшара i асаблiва Глечыка, я не бяру на сябе смеласцi занадта крытыкаваць Пшанiчнага i Аўсеева. Хто ведае, як у такой сiтуацыi павёў бы сябе кожны з нас?

Объяснение: