Расстаўце знакі прыпынку. Словы аўтара выдзелены курсівам. 1) Кажа ён
старэйшаму сыну Сцяпану ідзі ты сынку пільнаваць яблыкі. 2) Колькі людскім
пакаленням свяцілі гэтыя зоркі разважаў сам з сабою настаўнік. 3) Сонейка
пабачыўшы Міхася падумала бедны хлопчык. 4) Ну дачушка бацька кажа у шчаслівы
пуць! 5) Вясна ідзе думае Міканор (П, п)ара рыхтавацца да сяўбы. 6) Што самае
галоўнае было ў маім жыцці пытаецца сам у сябе Васіль Сухамлінскі і дае
вычарпальны адказ (Л, л)юбоў да дзяцей. 7) Ад правадніцы строгай чую стаіць наш
поезд сем хвілін. 8) Хадзем заўтра ў лес прапанаваў мне нечакана Яшка (Г, г)рыбоў
багата нарасло. 9) Хораша ў вас тут сказаў Федзя (М, м)ясцінка – любата. 10) Дадому
пойдзеш ці ў бібліятэку спытаў Пецька.

Акно было адчынена насцеж. Раптам, нешта чорна-белае мiльганула маланкай пад самай столлю. Кiнулася ў адзін ,у другi бок, дзеці спалохаліся. Настаўнік таксама не варушыўся, толькі змахнуў указкай. Дзеці зразумелі, што трэба сядзець цiха, не варушыцца. Адчуушы што птушцы нiчога не пагражала, яна стала ластаўкай. Яна палётала, паглядзела ,и села на лямпачку, што вiсела над сталом настаўніка. Тады ластаўка зусім асмялела, пакруцiлася па класе некалькі разоў, потым заляцела на глобус i села амаль каля афрыкі, пасля ластаўка шмыргнула у акно. Там яе чакали на электрычных правадах яе сябры. Цяпер ужо разам яны падалiся ў блакітнае неба. Потым у класе настау гул. Настаўнік падняўся i сказаў дзецям, што яны малайцы, не пакрыўдзілi птушачку. Дарога у вырай у яе няблiзкi.
 -Цi вернецца яна на радзіму?
 -Да, абавязкова вернецца, яна ж дарогу запамятала.
 Амаль нiхто не усмiхнуўся. Усе дзеці хацелі каб ластаўка вярнулася.

Пад навесам даху нашага дому было ластаўчына гняздо, злепленае з глею, прынесенага ў дзюбах з берага маленькага капанага стаўка. Яно вісела рукавіцай і, калі вылупіліся птушаняты, стала паціхеньку пішчаць. Калі птушаняты падраслі, то адзін з іх, самы моцны і абжорысты, пачаў высоўвацца з цёмнае адтуліны. Рот у яго з жоўтым абадочкам здаваўся непемерна вялікім. Галава птушаняці была афарбаваная ў чорны колер, а на грудцы з'явіўся цёмна-карычневы фартушок. Птушаня здавалася нават большым за сваіх бацькоў, якія няспынна насілі яму ўсялякіх казюрак.
Ішоў час, і настаў дзень, калі я ўбачыў у небе над нашым дахам пяць ластавак. Яны лёталі ў зружавелым вячэрнім паветры. Я заўважыў, што дзве з іх лётаюць больш жвава і лёгка, чым тры астатнія. Ластаўкі-бацькі вучылі лётаць сваіх птушанят.
Увосень ластаўкі зніклі, і наш дом як быццам нешта страціў.