В 1555-1556 году к Русскому государству присоединяется на добровольной основе часть Башкирии. Местное население стремилось избавиться от гнета ногайских и татарских феодалов. В 1554 году в состав русского государства входят западные башкирские племена, освободившиеся от власти Казанского ханства. В 1555 год освободившиеся от господства ногайских феодалов башкиры племени мин. В 1556 году башкиры получили жалование грамоты Ивана IV, по которым они признавались подданными русского царя, и за ними были закреплены земли, занимаемые ими к моменту присоединения. В 1557 году прикамские удмурты также добровольно входят в состав Русского государства. «Это избавило их от полного хозяйственного разорение и ассимиляции татарским ханством, обеспечило удмуртам и другим народам Поволжья территориальную целостность, развитие экономических связей между ними, ускорило становление феодальных отношений, создало условия для сложения их в народность. Вхождение Удмуртов в состав Российского государства имело глубокое прогрессивное значение для их культурного и экономического развития. Весь опыт истории убедительно показал, что путь добровольного присоединение к России, избранный удмуртским народом, был единственно правильным. Присоединение Удмуртии к русскому государству сблизило русский и удмуртский народ».1
Итак, в середине XVI века все Западное Приуралье вошло в состав Русского государства. Для коренных народов Урала это имело огромное значение. Во-первых, были созданы благоприятные условия для их экономического, культурного и общественного развития. Во-вторых, «русские крестьяне были носителями более высокой, чем у местных народов, культуры земледелия. Под их влиянием изживается трудоемкая подсека, распространяется пашенное земледелие, начинают применяться новые сельскохозяйственные орудия, удобрение пашни, развивается огородничество».2 В-третьих, именно русское влияние преодолению пережитков родоплеменной раздробленности, устранению пережитков первобытных форм брака и семьи, развитию творчества местных народностей. И, наконец, вхождение народов Урала в состав Русского государства укрепило дружеские отношения между русским и местным населением.
Сабантуй бәйрәме − татар халкының иң олы бәйрәмнәренең берсе. Ул − хезмәт һәм дуслык бәйрәме.
Сабан туе − ул һәркемнең көтеп алган изге бәйрәме. Иң элек Сабантуй үткәрү өчен мәйдан әзерлиләр. Безнең авылда Сабантуй урман буеңдагы яшел чирәм белән капланган иңкүлектә үткәрелә.
Иртәгә Сабантуй буласы көнне авыл яшьләре, урам буйлап гармуннар уйнап, җырлап-биеп, хуҗабикәләрдән, яшь киленнәрдән Сабан туе өчен махсус әзерләнгән бүләкләр җыеп, халыкны бәйрәмгә чакырып йөриләр. Бу «Сөлге җыю» дип атала.
Икенче көнне матур итеп бизәлгән мәйданга бәйрәмчә киенгән халык җыела. Мәйдан уртасында батырлар көч сынаша. Җиңүчеләрне тәкә һәм кыйммәтле бүләкләр көтә. Бертуктаусыз музыка яңгырый, һәркем үзенең осталыгын күрсәтә: кемдер җырлый, кемдер бии, кемдер музыка коралларында уйный.
Яланаяклы малайлар багана башындагы сөлгегә үрмәлиләр. Мин үзем кәкре баганага менәргә яратам. Олыраклар аркан тартыша, капчык белән сугыша, кашыкка йомырка салып йөгерәләр. Уңган кызлар йөгерә-йөгерә су ташый. Бер төркем халык чүлмәк ватучыга көч биреп тора. Кемдер табактагы катыктан авызы белән акча эзли. Бөтен җирдә − уен-көлке, шаярулар.
Кинәт мәйдан, тын калып, чабышып килүче атларга юл ача. Беренче килгән атны шау-гөр килеп кул чабып каршы алалар. Соңыннан килгән ат та өлешсез калмый. Кайсы кеше, йөгереп килеп, атның муенына сөлге сала, икенчесе чабышчы малайның башына түбәтәй кидерә.
Сабан туе шулай, шаулап-гөрләп, кичкә кадәр дәвам итә. Бушап калган мәйданга карагач, ямансу була. Тагын бер елга кадәр сау бул, Сабантуй! Без сине сагынып көтәрбез.
