Тема «Перпендикулярність прямої і площини» Варіант No3

1. З точки А до площини α проведено перпендикуляр довжиною 16см і

похила. Знайти довжину похилої, якщо проекція похилої на площину α

має довжину 12см.

2. З точки А до площини α проведені похилі АВ і АС. Похила АВ має

довжину 10√3смі нахилена до площини α під кутом 60°

. Знайти довжину

проекції похилої АС на площину α, якщо довжина похилої АС дорівнює

17см.

3. З вершини F ромба MNKF проведено перпендикуляр FD до площини

ромба. Повести перпендикуляр з точки C до діагоналі ромба KM.

3/4 = 24/32;                                                   3/15 = 9/45
5/8 = 20/32;                                                    2/3 = 30/45
3/16 = 6/32;                                                    7/12 - невозможно                                       1/2 = 22/44;                                                   4/5 = 36/45                         
4/11 = 16/44;                                                   4/11 - невозможно Всё?
7/22 = 14/44;                       
4/5 = 48/60;
7/12 = 35/60;
9/15 = 36/60;

Бывае, у галаву прыйдзе думка: навошта людзі спаваюць, танцуюць, складаюць вершы? Навошта патрэбна мастацтва? Ад яго няма ніякай практычнай карысці. Будаўнік пабудаваў дом, тут усё зразумела, у ім будуць жыць людзі. Але вось паэт склаў вершы, яны знаходзяцца на паперы, а людзі ідуць сваёй дарогай, не зважаючы іх, быццам гэтых вершаз няма і не было. Адказ заключаецца ў тым, што людзі разумеюць адны і тыя ж рэчы па-рознаму. Напрыклад, ідзе снег, таму мама апранае сваіх дзяцей цяплей, мецеаролаг мерае глыбіню снежнага покрыва, дзеці бяруць санкі, лыжы і бягуць на вуліцу. А паэт становіцца больш уважлівым і з гэтага снегу, паветра, з жыцця іншых людзей, з самаго сябе здабывае некалькі радкоў. Мастак спаборнічае са снегам. Ён бярэфарбы, паперу і малюе белыя прасторы, залатыя сонечныя праменні на палях. І калі-нікалі здараецца, што мастак перамагае снег. Ён прыбаўляе да прыгажосці прыроды сваё сэрца, і людзі спыняюцца перад карцінамі, зачараваныя. Ад гэтых намаляваных фрагментаў ім чамусць становіцца лепш жыць. Пэўна, людзі не могуць без гэтага існаваць. Галодныя і сытыя, бедныя і багатыя, несправядліва пакрыўджаныя і акружаныя каханнем - усе яны ўвесь час цягнуцца да мастацтва. Рэальнае, штодзённае жыццё пераходзіць на паперу, на кінаэкран, на нотны ліст праз рукі і душу аўтара і атрымліваецца прыгажосць. Я лічу так: мастацтва не корміць і не поіць чалавека, але нейкім незразумелым чынам робіць яго шчаслівым.