Решить неравенство ( ) \frac{2tg\frac{12x}{2}}{1-tg^{2} \frac{12x}{2}} <1

Интересненько)
Доклад:Мозаика
МозаикаМозаика - один из древнейших видов изобразительного искусства. Прочность материалов, используемых для ее изготовления, устойчивость к разрушению и старению, позволила дойти до нас образцам, датируемым IVтысячелетием до н.э.Мозаика (франц. mosaïque, итал. mosaico, от лат. musivum, буквально - посвященное музам), изображение или узор, выполненные из однородных или различных по материалу частиц (камень, смальта, керамическая плитка и пр.), один из основных видов монументально-декоративного искусства.Мозаика употребляется также для украшения произведений декоративно-прикладного искусства и реже - для создания станковых картин. Особым видом мозаики является инкрустация. Мозаика набирается из кусочков, которые имеют простую геометрическую или сложную, вырезанную по шаблону форму и закрепляются в слое извести, цемента, мастики или воска.Существуют два приЕма набора мозаики: "прямой", при котором частицы вдавливают в закрепляющую массу, нанесенную на декорируемую поверхность, и "обратный", когда частицы наклеиваются лицевой стороной вниз на рисунок, исполненный на картоне или ткани (затем набор с тыльной стороны заливается закрепляющим составом, временная основа отделяется и полученный блок монтируется на стену или потолок).Древнейшие сохранившиеся мозаики - орнаменты из глиняных кружков различной окраски (храмы в Двуречье, 3-е тыс. до н. э.).Античная мозаика, украшавшая преимущественно полы зданий, развивалась от несложных узоров и лаконичных изображений, выложенных галькой, к изысканным многоцветным или черно-белым композициям из рубленых кусочков камней, выкладываемых прямым и после набора шлифуемых (в результате чего возникал характерный для античной мозаики ровный блеск поверхности).В византийском искусстве наборы из смальт и камней (часто полудрагоценных) не шлифовались, что позволяло добиться особой глубины и звучности цвета; византийские мозаики (например, М. Софии храма в Константинополе), с их мерцающей поверхностью и обильным применением золота, органически сливались с массивом стены, обогащая пространство интерьера.Высокого расцвета достигло искусство мозаики и в странах, интерпретирующих византийские традиции: в Италии, Грузии (Мозаика Гелатского монастыря, 12 в.), Древней Руси (Мозаика 11-12 вв. в Софийском соборе и Михайловском Златоверхом монастыре в Киеве).В России технику смальтовой мозаики возрождает в 18 в. М. В. Ломоносов, под руководством которого набираются станковые портреты и батальные композиции. В 1864 при петербургской АХ было создано отделение по изготовлению мозаик для Исаакиевского собора.Мастера "модерна" и национально-романтических течений (испанец А. Гауди, австриец Г. Климт, русские художники В. М. Васнецов, М. А. Врубель) нередко обращались к технике майоликовой М. В современных М., составленных обычно из крупных частиц, преобладают композиции, построенные на сочетаниях броских локальных цветовых пятен (Р. Гуттузо, Ф. Леже, Д. Ривера, Д. Сикейрос, Х. Эрни).Подъем советской мозаики, наметившийся с 1930-х гг., был обусловлен возросшим интересом к проблемам синтеза искусств. Среди работ художников старшего поколения наибольшую известность получили смальтовые мозаики А. А. Дейнеки, П. Д. Корина, флорентинские мозаики Г. И. Опрышко; в 60-70-е гг. яркие образцы мозаичного декоративного убранства создают А. В. Васнецов, В. В. Мельниченко, Д. М. Мерперт, Б. П. Милюков, А. Ф. Рыбачук, Б. А. Тальберг, Б. П. Чернышев, В. Б. Эльконин.Смальта изготовляется на заводах и выходит из плавильных печей в виде кубиков. Задача мозаичиста - правильно наколоть ее в нужный размер и придать форму, - сделать модуль. Это делают специальным молоточком. Большое значение придается поверхности и грунту, на который кладется мозаика. Сами камни в течение многих веков сохранить изображение без изменения, но слабым местом мозаики всегда был грунт. Мозаика, являющаяся необычайно богатой и эффектной техникой живописи, находила широкое применение в для оформления Церквей и дворцрв, в недавнем в украшении общественных зданий и метро, а в настоящее время для украшения храмов нашей Родины.Список литературыДля подготовки данной работы были использованы материалы с сайта http://russia.rin.ru/

Рактычна ў кожнага паэта і пісьменніка ёсць творы, у якіх выяўляюцца іх погляды на прызначэнне мастака і мастацтва, выказваюцца думкі пра адказную місію паэта быць для народа прарокам, званаром, гусляром... Тэма паэта і паэзіі займае значнае месца і ў творчасці Янкі Купалы.У адным з ранніх вершаў "Я не паэта" Я. Купала з жалем зазначае, што ў Беларусі, у параўнанні з іншымі краінамі, пакуль што мала паэтаў, якія б на мове "пагарджанай, убогай" стваралі праўдзівыя творы аб жыцці народа:А беларусы нікога ж не маюць,
Няхай жа хоць будзе Янка Купала.Быць выразнікам дум і спадзяванняў народа, змагаром за яго лепшае будучае — справа нялёгкая. І ў вершы "Я не для вас..." Я. Купала сцвярджае думку, што сапраўдны паэт павінен служыць людзям працы, што яго песня, талент і сэрца павінны належаць "бедным і загнаным":Я не для вас, паны, о не,
А я для бедных і загнаных,
Я з імі мучуся ўраўне,
Ў адных закут з імі кайданах...Догляды Я. Купалы на прызначэнне паэта і паэзіі выяўляюцца ў вершах "3 кутка жаданняў", "3 маіх песень", "Не кляніце мяне" і інш. Сваё пяснярскае прызнанне паэт бачыць у служэнні бацькаўшчыне, у праўдзівым паказе народнага жыцця. Грамадзянскі абавязак паэта — шукаць тыя шляхі-дарогі, якія б прывялі народ "к яснаму сонцу", "к славе". У вершы "3 кутка жаданняў" Я. Купала гаворыць, што ён не жадае гучнай славы. Галоўнае для яго — быць праўдзівым выразнікам дум мільёнаў працоўных людзей:3 цэлым народам гутарку весці,
Сэрца мільёнаў падслухаць біцця —
Гэткай шукаю цэлы век чэсці,
Гэта адно мне падпорай жыцця.
Песню стварыці ясну, як неба,
У кожнай з ёй хаце быць мілым гасцём...Працягам размовы пра месца паэта ў жыцці, пра сутнасць сапраўднай паэзіі з'явіліся вершы "Мая навука", "Трэба нам песень", "За ўсё". У вершы "Мая навука" Я. Купала сцвярджае, што жыццё народа ва ўсіх яго праявах было калыханкай, якая нарадзіла ў паэта самыя светлыя думкі. Песня паэта ўвабрала ў сябе шум адвечнага бору, шэпт спелых пшанічных каласоў, шэлест лісця ўзмежных ігруш і таропкі плюскат вод... Прызнаным майстрам мастацкага слова, на думку Я. Купалы, можа стаць толькі той творца, які ўзгадаваны, успешчаны на нацыянальнай глебе. Асновай і крыніцай творчасці для сапраўднага паэта павінны быць створаныя народам духоўныя каштоўнасці, жыццё людзей, родная мова, прырода. Толькі ў гэтым выпадку паэт можа стаць уладаром беларускай песні.Сваю ўдзячнасць народу за любоў да паэзіі, "за кут у родным краю, за хлеб-соль без клапот" выказвае пясняр у вершы "За ўсё". Ён з'яўляецца своеасаблівай справаздачай паэта аб дваццацігадовай творчай дзейнасці. Да гэтага часу яму было прысвоена званне народнага паэта, і Я. Купала, аглядаючыся на пройдзены шлях, піша, што свае песні складаў ён і "сярод крыжоў, магіл", пісаў не раз "крывёй з сваіх грудзей", заўсёды быў разам з народам, жыў яго думамі і надзеямі. Былі яго песні невясёлыя, калі бачыў, як зневажаецца мова беларусаў, топчацца іх годнасць. Былі і радасныя песні, калі бачыў паэт, што яго заклікі да лепшай долі, яго праўдзівыя словы былі пачуты людзьмі.Такім чынам, тэме паэта і паэзіі Я. Купала прысвяціў нямала твораў. Прачытаўшы іх, можна яскрава ўявіць паэта, адданага сына беларускага народа, тварыць для якога — значыць жыць для Бацькаўшчыны, быць непадзельна злітым з ёй, яе болем і радасцю, трывогамі і клопатамі, буднямі і святамі.