Розчин містить 12% солі.Скільки солі в розчині масою 60кг?​

Што такое шчасце? для кагосьці шчасце гэта каханне, для кагосьці - поспех у працы, а для пана скамарохи, шчасце шчасце гэта грошы. пан скамароха гэта галоўны герой твора яна баршчэускага "белая сарока" у гэтым творы я. баршчэуски паказвае барацьбу сіл дабра і зла. але для таго каб паказаць гэтую барацьбу, ён выбірае герояў-сімвалаў, якія служаць дабру або злу. першыя - гэтя справядлівыя людзі, якія служацым богу, працуюць на карысць сваёй радзімы. другія - гэтя служкі д'ябла, прыхільнікі зла. вось ды апошніх і адносіцца адна з галоўных герояў твора - белая сарока. гэтая сарока хоча ўсім паказаць што яна добрая, пра гэта сведчыць яе чорнае апярэнне з белымі плямамі. але на самой справе яе выгляд-гэта падман. спосаб заваяваць давер іншых людзей і ў канчатковым выніку падмануць таго, хто ёй даверыўся. белая сарока - дэманічная істота, жанчына-птушка, якаючы прыносіць в е сабой бязладдзе. па змест апавяданне белая сарока прыляцела ў нашу краіна з далёкая. яна ўляцела ў акно дома пана скамарохи, якое шмат у старажытных звычаяў лічылася парталам праз які праходзяць усе злыя духі. таму людзі на ноч перакрыжоўваюцца вокны і завешваць шторы. усё расказаў скамароха чароўнай пані пра свой багаты і дзівосны край. пасвілі сам з сабою знікнення з'явілся сам з сабою пасланец в е велізарным мяхі золата. і перадаў, што сарока прасіла расказаць усім людзям пра яе і знайсці як мага больш людзей якія будуць служыць ёй. скамароха выканаў наказ сарокі. але ў хуткі гадзіне з'явіліся чараўніцы і ваўкалакі. белая сарока, чуючы людскія праклёны і даведаўшыся пекла д'яблаў, што стральцы высочваюць сам з сабою, адляцела далёкую і больш не з'яўлялася ў нашым краі. але зло, якое яна пакінула, распаўзлося па ўсім наваколлі. я лічу што ў гэтым творы аўтар паказвае нам што не трэба быць такім сквапным чалавекам, як пан скамароха. ня трэба падпускаць да сябе блізка двудушных людзей, як белая сарока. а калі такія людзі, і сустракаюцца табе на шлях-сыходзіць ад іх як мага далей, таму што ў далейшым можна моцна пашкадаваць аб зробленых учынках

Пушкин - классик, Лермонтов - романтик. Пушкин был призван упорядочивать, Лермонтов - взламывать. Лермонтов погиб в 26 лет. Пушкин к 27 годам был уже известным модным поэтом, он написал половину "Евгения Онегина", начал "Бориса Годунова", подошёл к тому, чтобы стать первым национальным поэтом. А Лермонтов в 27 неполных лет уже всё написал, что успел в жизни! "Маскарад", "Герой нашго времени", "Валерик"... Даже не верится, сколько мудрости было у этого молодого человека, плохо сходившегося с обществом, обиженного на женский пол! Лермонтову не надо было, как Пушкину создавать с нуля классическую национальную литературу. Она была уже создана Пушкиным. Не вся, естественно, а ее основа. Пушкин и Лермонтов одновременно начали писать романы о народном восстании. Но Лермонтову было 19 лет, а Пушкину - 34. Мне кажется, что Лермонтов, написавший свои великие лирические шедевры в основном в 1837-1841 годах, со временем отошёл бы от поэзии и стал бы писать философские или социально-психологические романы. Сложно сказать, кто талантливее, как измерить меру таланта? Каждый последующий художник, творя своё, всё же стоит на плечах великих предшественников. А Лермонтов был страстным поклонником Пушкина. Его талант, его гений позволил ему, проникнувшись духом Пушкина, продолжить его линию абсолютно по-своему. Как, впрочем, и любой из наших классиков: Толстой, Достоевский, Тургенев, Чехов, Бунин, Булгаков! А Пушкин должен был синтезировать лучшие достижения русской и европейской словесности в своём творчестве, чтобы указать магистральный путь нашей литературе. Нет, он не специально это делал, он писал по потребности души. Но так получилось.