Таблица по достоевскому федору михайловичу 1)даты 2)события 3)творчество .

«Ғылым таппай мақтанба,

Орын таппай баптанба...» -дегендегі орын тап деп отырғаны - алған білімді, үйренген ғылымды жұмсайтын орын. Бұдан Абай:

«Бес нәрседен қашық бол,

Бес нәрсеге асық бол...» -деп адамдық, адамгершілік жайын қозғайды. Алайда ойының негізгі желісін үзбейді. Бұл тұста ерекше бір көңіл бөлерлік жай - Абай ғалым болу мен адам болу мәселесін бір-бірімен сабақтастыра айтады, бүл екеуінің тамыры, түбі бір деп санайды. Ғалым болудың басты шарты - не нәрсені болсын ақыл таразысына салып өлшеу, ақыл сенген нәрсеге ғана сену және көзің анық жеткен шындықты тура айтудан тайынбау екендігін нақтылап, мейлінше дәлелді етіп, шегелеп айтады. Осы өлеңдегі Абайдың надандықпен айтылған сөзге ерме дей отырып, «ақсақал айтты, бай айтты...», егер қисық көрінсе кімнің сөзі болса да, тіпті жақын адам айтса да, ақылмен жеңуді үлгі етуі әсіресе, сол өткен ғасырдағы қазақ өмірінің жағдайында бірден-бір батыл айтылған пікір болғаны анық. Үлкен адамға, лауазымы жоғары адамға қарсы келіп, өз ойын көлденең тарту сыпайыгершілікке келмейді дегенді желеу қылып, шындықты тура айтуды қалайда шектеу, қолдамау ол заман ғана емес, бүгінгі заманда да аз кездеспейтінін ескерсек, Абайдың осы пікірінің мәні зор дейміз. Ендеше:

«Ақымақ көп, ақылды аз,

Деме көптің сөзі - пұл...» - дегенді көпке топырақ шашқандық емес пе деп көлгірсімей, ашық айтылған, жастарды артық сенгіштіктен сақтандыратын ащы өмір шындығы деп бағалауымыз орынды.

«Сөзіне қарап кісіні ал,

Кісіге қарап сөз алма...» -

деген нақыл түрінде келетін түйін жоғарғы пікірлерге орайлас, жалғас. Сырттай қарағанда мұның өзі бір түрлі, тосын естілуі мүмкін, өйткені кісіні сөзіне қарай бағалама, ісіне қарай бағала дейтін үйреншікті пікірге қарама-қарсы келетін секілді. Ал, байыппен қарасақ, мұнда терең мағына жатыр. Кісіні сөзіне қарай, яғни, ақылына, ойына қарай бағала, кісіге қарап, оның мансабына, дәулетіне қарап ақылға сыймайтын, қисынға келмейтін сөзіне иланып алданып қалма, «надандықпен кім айтса, ондай түпсіз сөзге ерме...» деген даналық пікірді аңғартады. Абай надандыққа, қандай да болсын теріс, кертартпа ықпалға қарсы тура алатын оқыған, біліммен қаруланған адамды құрметтеу керек деп санайды. Ең алдымен білімді, ғалым адам мақтан тұтуға лайықты. Ақылды, парасатты адамның идеал бейнесін ұсына отырып, Абай оған жақсылықты жамандықтан ажырата білмейтін, ағыммен ілесіп жүре беруге бейімделген надан, қараңғы адамды қарсы қойды. Топас, кертартпа адамның осы жағымсыз типі ақынның шығармашылық жолына өте тән және ағарту ісін, өнер-білімді жақтаушы Абайдың алдыңғы қатарлы көзқарасын білдіреді. Өлең 6-8 буынды аралас ұйқас үлгісінде жазылған. Алғаш 1909 ж. С.-Петербургте жарық көрген «Қазақ ақыны Ибраһим Құнанбайұғылының өлеңі» атты жинақта жарияланды. Басылымдарында бірқатар текстол. өзгерістер кездеседі. 1909 жылғы жинақта 38-жол «Шыныменен өлсеңіз» делінсе, басылымдарда бүл жол Мүрсейіт қолжазбалары бойынша «Шын сөзбенен өлсеңіз» болып берілген. Мүрсейіт қолжазбаларында, 1909 жылғы жинақта 40-жол «Кәпір болдың демес қой» деп берілсе, басылымдарда бұл жол «Күпір болдың демес қой» ретінде алынған. Мүрсейіт қолжазбаларында, 1939, 1945, 1954 жылғы жинақтарда 42- жол «Көп көзіне көріне айтпа» болса, қалған басылымдарға бүл жол 1909 жылғы жинаққа сәйкес «Көп орында көріне айтпа» делінген. «Сізге ғылым кім берер, жанбай жатып сөнсеңіз» деген 26, 27-жолдар 1909 жылғы басылымға кірмей қалған. 1909, 1939, 1945, 1954 жылғы жинақтарда 75-жол «Сөзін оқып және ойла» болып алынса, қалған басылымдарда бүл жол Мүрсейіт қолжазбаларына сәйкес «Сөзін оқы және ойла» деп берілген. Туынды ағылшын, араб, азербайжан, қарақалпақ, қырғыз, орыс, өзбек, тәжік, түрікмен, ұйғыр т. б. тілдеріне аударылған.

Объяснение:

Зло пытается поработить мир, а добро смело и яро с ним борется. Так было всегда. Эта вечная борьба двух сторон, наверное, никогда не закончится. Тем не менее, периодически становится больше то добра, то зла. Это уже зависит от нас – людей. Каждый человек имеет право выбора, это касается и выбора поступков. Ведь только от нас зависит пройденный нами путь и то, как он пройден тоже.
Проблема добра и зла относится к категории нравственных проблем и является актуальной во все времена. Многие писатели и поэты рассуждали на эту тему. Например, В.Г.Короленко в рассказе «Огоньки» затрагивает проблему добра и зла и то, как важно человеку самому делать выводы и принимать решения в жизни. В.Г.Короленко пишет о том, что наша жизнь словно море, а мечты – это огоньки, которые то отдаляются, то приближаются. Все зависит от усилий приложенных нами. Михаил Юрьевич Лермонтов в романе «Герой нашего времени» пишет о переливах добра и зла в человеке. Главный герой романа – Печорин предстает перед нами, как разносторонне развитый человек в нем, на протяжении всего произведения проявляются как отрицательные, так и положительные качества. Но достойного применения своим талантам он так и не нашел, потому что окружающее его общество было слишком «напыщенным» и избалованным. Печорин видел ничтожество окружающих его людей, именно поэтому не мог найти себе место среди них. Мы видим, что в каждом человеке есть как положительные черты так и отрицательные, не бывает только плохих или только хороших людей.
Лев Николаевич Толстой по этому поводу рассуждал очень правильно и хорошо. Писатель считал, что если поступок увеличивает любовь и единство людей, то он хороший. А если от поступка людям становится плохо, появляется много отрицательного, то он плохой.
М.Монтель рассуждая на тему добра и зла писал, что весь мир сам по себе – это ни добро и не зло. Мир – это вместилище и того и другого. Добро и зло совмещает в себе наше общество. Поэтому и люди не плохие и хорошие. В каждом из нас как положительные качества, так и отрицательные. Именно поэтому только от людей зависит, каким будет мир и что победит добро или зло.
Наш мир строим мы сами. Люди – вот, что может менять мир и делает его таким, какой он есть. Как сказал великий философ Конфуций: «Легче зажечь одну маленькую свечу, чем клясть в темноте».