Стихотворение на языке про женщин на войне.

В будни нашего отряда, в нашу окопную семью девочка по имени Отрада принесла улыбку свою.

И откуда на переднем крае, где даже земля сожжена, тонких рук доверчивость такая и улыбки такая тишина?

Пусть, пока мы шагом тяжелым проходим по улице в бой, редкие счастливые жены над ее злословят судьбой.

Ты клянись, клянись, моя рота, самой высшей клятвой войны: перед девочкой с Южного фронта нет у нас ни грамма вины.

А всяких разговоров отрава, взвивайся воронкою вслед… Мы идем на Запад, Отрада, а греха перед пулею нет.

1960-1961

сям'ю дзяўчынка па імені Радасць прынесла ўсмешку сваю.

І адкуль на пярэднім краі, дзе нават зямля спалена, тонкіх рук даверлівасць такая і ўсмешкі такая цішыня?

Хай, пакуль мы крокам цяжкім праходзім па вуліцы ў бой, рэдкія шчаслівыя жонкі над яе зласловяць лёсам.

Ты прысягай, прысягай, мая рота, самай вышэйшай клятвай вайны: перад дзяўчынкай з Паўднёвага фронту няма ў нас ні грама віны.

А усякіх гутарак атрута, узвяваецца варонку услед ... Мы ідзем на Захад, Радасць, а граху перад пулею няма.