ответ:Ақтан Керейұлы (1850 , қазіргі Ақтөбе облысы Байғанин ауданы — 1912, сонда, Шибұлақ мекені) — ақын.
Атасы Абдолла ел аузында аңыз болып қалған айтулы атбегі. Ақтан Абыл, Нұрым, Марабай дәстүрімен өлеңді қолма-қол шығарған. Ол Орынбор, Жайық, Ойыл, Қиыл, Жем, Сағыз, Маңғыстау алқабындағы елдерді аралап, ақын, жырлаулармен кездесіп, жиын-тойларда той бастап, жыр толғайды. Нұрым, Қашаған, Қоспақ, Жаскілең, Нұрпейіс сияқты ақын, жыраулармен бір жүріп, өнер таратады.
Шығармалары — өмір мәні туралы филос., ақыл-нақылдық терме, толғаулар (“ Аяғына қан түссе”, “Біріншіден не жаман” т.б.), тұрмыс-салт тақырыбындағы жырлар (“Той бастар”, “Бата”). Ақтан адамгершілік пен адалдықты (“Біразырақ сөйлейін”, “Замана жайында”,“Тыңдасаңыз сөзімді”, “Қайы бұлан нар едім”) өз шығармаларына арқау етіп, ел мүддесі үшін күрескен батырларды (“Ерлік жыры”) жырлаған. “Қырымның қырық батыры” аталатын ерлік дастандардың бірқатары Атырау, Қарақалпақ аймағына Ақтан арқылы тараған. Қашаған, Нұрпейіс сынды ақындар бұл жырларды Ақтаннан үйренген. Ақтан жырлары ойнақы, ойлы да отты бейнелі сөздерге бай. Қазақстан, Орта Азия өңірлеріндегі жыршы, термешілер ақын жырларын “Ақтан сазы” дейтін өзіндік әуенмен орындайды.
Оның өлең, толғаулары “Ертедегі әдебиет нұсқалары” (1967), Ақберен”(1972), “Өсиет-нама” (1982), “Бес ғасыр жырлайды” (1985 — 1989), “Жыр-Дария” (1995), “Абыл, Нұрым, Ақтаным” (1997) жинақтарында жарық көрген.
Эпизод битвы Мцыри с барсом является в поэме ключевым, а также наиболее известным и изученным. Он неоднократно иллюстрировался художниками (вспомним рисунки О. Пастернака, Дубовского или же гравюры, выполненные Константиновым к поэме — у каждого из них этот эпизод находит свое отображение). Дли критиков и литературоведов, изучавших поэму, анализ эпизода боя Мцыри с барсом также имеет первостепенное значение. В нем сосредоточены и раскрываются все черты характера главного героя, поэтому бой с барсом Мцыри служит ключом к пониманию произведения.
В небольшой по размеру поэме «Мцыри» эпизоду с барсом уделено целых четыре строфы (16-19). Отводя для него столько места и размещая сцену боя в середине поэмы, Лермонтов уже композиционно подчеркивает значимость эпизода. Вначале подробно описывается барс. Важно заметить, что характеристика дикого зверя в устах Мцыри дается без малейшего страха или неприязни, напротив, юноша заворожен красотой и силой хищника. Шерсть на нем «отливалась серебром», глаза светятся, как огни. В ночном лесу, под изменчивым лунным светом, он похож на ожившую сказку, на одно из тех невероятно старинных преданий, которые могли бы рассказывать Мцыри-ребенку его мать и сестры. Хищник, так же как и Мцыри, наслаждается ночью, он играет, «весело визжит».
