Бауыржан Момышұлы (24 желтоқсан 1910 жыл - 10 маусым 1982 жыл) — Кеңес одағының батыры, жазушы, Екінші дүниежүзілік соғыстың даңқты жауынгері, әскери қолбасшы, стратег және тактик.[1]
Батыс майданындағы 16 армияның 316 (1941 жылдың қарашасынан бастап 8-гвардиялық Қызылту атқыштар дивизиясы 1073 атқыштар полкінің (1941 жылдың қарашасынан 19 Гвардия полкі) және батальон командирі. Ұлы Отан соғысына генерал-майор И.В. Панфилов басқарған әйгілі дивизиясының құрамында 1941 жылдың қыркүйек айынан бастап қатысты. Батальон командирі ретінде аға лейтенант Бауыржан Момышұлы Мәскеу үшін шайқаста 207 рет ұрысқа қатысты. 1941 жылдың 16-18 қараша күндері вермахтың Мәскеу бағытында екінші мәрте жасаған жорығы кезінде аға лейтенант Момышұлы басқарған батальон дивизиядан қашықта, Матронино деревнясының жанында Волоколамск тасжолында асқан ерлікпен ұрыс жүргізді. Білікті комбаттың басшылығы арқасында 3 күн бойы фашистер шабуылын тойтарып, батальон үлкен шығынсыз, ұрысқа қабілетті жағдайда қоршаудан шығады
Неподкупный и непокорный,
На железной залёг руде,
Глубоко запустивши корни.
Он в овчине густых садов,
В рукавицах овсяных пашен.
Не боится ничьих судов.
Никакой ему враг не страшен.
Н. Асеев.
Больше тысячи лет стоит
На слиянии рек мой город.
Он и славен, и знаменит,
Он силён и красив, и молод.
Жаль, зима уж совсем не та.
Да и лето не то, что в детстве.
Умножается красота,
Где я бегал по малолетству...
Посадил три берёзы дед,
Когда внук у него родился.
И особенным был рассвет,
Когда я в первый раз влюбился.
Этот воздух дарил мне жизнь,
Эти реки давали силу.
Говорил я себе:"Держись!",
Когда жизнь по волнам носила.
Мне опора - твоё плечо,
Когда я далеко от дома,
И горит душа горячо,
Среди улиц летя знакомых.
Только жизнь никого не ждёт,
Как бы зтого ни хотелось.
Суждено мне идти вперёд.
Дай мне силу,
И дай мне смелость!
