Здаецца, маці дзесь недалёка тут... Дня не хапае ёй, ажно да ночы мітусіцца, вечна ў клопатах... І цягне – да яе заскОчыць мне...І пасядзець, з ёй побач, без якой там справы... І выслухаць усё, што яна хоча... Смакуючы матулі маёй стравы...Пачуць далёкія ўспаміны, з яе дзяцінства і юнацтва... Няспешна каб плылі хвіліны... Ды толькі, позна сустракацца...Няма матулі… А – ніяк не верыцца, што больш не зазірну у вочы матчыны... Мінулы Час ужо не вернецца... Але, у памяці маёй – жыве, нястрачаны...Скрозь Час, я пупавінаю з табою звязаны... Я твой сыночак, твой малЕнькі Алічка... Табе – жыццём сваім я абавязаны... Матулечка мая, Багіня-мамачка...
Адзіная зорка у небе гарыць, З кім можна з адкрытай душой гаварыць .Цябе я з маленства начамі шукаў, Табе спавядаўся, калі сустракаў. Ты ведала думы мае і сакрэты, Я быў да світання табою сагрэты. Табе я даверыў таемныя мары, А ты нечакана знікала за хмары, Ты зноў узыходзіла на небасхіле, Хоць часта ў касмічным гублялася пыле .Адна ты заўсёды свяціла ў жыцці. Цяпер на змярканні другому свяці. Як толькі прыстану ў нялёгкай хадзе Спытаю: — А як ты завешся? — Надзея.
0,0(0 оценок)
Полный доступ
Позволит учиться лучше и быстрее. Неограниченный доступ к базе и ответам от экспертов и ai-bota
Оформи подписку
