Аўтар апісвае дыялог галоўнага героя з дванаццацігадовым падлеткам, які пасля смерці бацькі ішоў на далёкі хутар, каб забраць брата.
Закончыўшы размову, усхваляваны апавядальнік так характарызуе малога спадарожніка: «Гаварыў ён стала, як дарослы.І відно было, што пражытыя на свеце дванаццаць год навучылі яго многаму, паказалі яму многа бакоў жыцця, накалілі яго і давялі да вострай цвёрдасці».
Расказаўшы чытачу пра не па гадах сталага хлапчука, Кузьма Чорны выказаў глыбокі роздум пра лёс многіх дзяцей, на долю якіх выпала шмат гістарычных выпрабаванняў.
(нам это тоже задали, удачи)
