Написать сочинение темы на фото 98

Аповесць В. Быкава "Знак бяды" адметная. Вайна ў ёй разглядаецца праз успрыняцце яе мірнымі жыхарамі, для якіх уласны хутар становіцца месцам здзекаў і гвалту, своеасаблівай Галгофай. Мінулая вайна, на думку В. Быкава, паказала, "якім высокім і якім нізкім можа быць чалавек, да якой велічы могуць узняцца адны і да якой нізасці апусціцца другія". Таму ў творы пісьменнік (выдатны псіхолаг) імкнецца выявіць прычыны здрадніцтва, прыстасавальніцтва, маральнага падзення адных і духоўнай велічы, высакароднасці, нязломнасці духу другіх. Зразумела, што здрадніцтва не можа нарадзіцца далёка ад нас, саміх сябе. Яно найбольш праяўляецца ў часы цяжкіх выпрабаванняў, калі чалавек стаіць на мяжы выбару паміж жыццём і смерцю. Адны выбіраюць жыццё і тым самым здраджваюць сабе, радзіме, народу, пачынаюць прыслужваць іншаму рэжыму, прыстасоўваюцца да выгаднай для сябе сітуацыі. Другія (напрыклад, Сцепаніда) з першых дзён не мірацца з новымі парадкамі, свядома канфліктуюць з ня гасцямі, змагаюцца з ворагам да апошняга ўздыху. "Сваімі" і адначасова чужымі ў аповесці паказаны Гуж, Каландзёнак і Недасека. Сярод усіх паліцаяў сваёй жорсткасцю, бесчалавечнасцю вылучаўся Гуж, які яшчэ да вайны, пасля раскулачвання бацькі, з абрэзам паляваў на людзей. У перыяд акупацыі ён зноў адчуў сваю сілу. Упіваючыся неабмежаванай уладай, Гуж здзекаваўся з людзей не толькі па загадзе немцаў, але і дзеля свайго задавальнення. З лютай нянавісцю спрабаваў ён адпомсціць за даўнюю крыўду. Яшчэ больш небяспечным (з-за сваёй затоенасці, непрадказальнасці ўчынкаў) з'яўляецца Каландзёнак — "няўклюда лягчоная, ні хлопец, ні дзеўка — паскуда адна". У гады калектывізацыі ён прыкідваўся прыхільнікам новых змен, дапамагаў адшукваць "ворагаў" народа і за паклёпніцкі данос нават быў узнагароджаны рэквізаванымі ботамі. З прыходам фашыстаў ён з лёгкасцю і спраўна стаў служыць фашысцкай сістэме так жа, як калісьці служыў савецкай уладзе. В. Быкаў, удзяляючы ў аповесці значнае месца паліцаям, бачыў у іх затоенасці, скрытвасці, прыстасавальніцтве не меншую небяспечнасць, чым у заведама адкрытай чалавеказабойчай палітыцы ворагаў-чужынцаў. Немцам-захопнікам В. Быкаў у аповесці адводзіць не так многа ўвагі. З імі мы сустракаемся толькі тады, калі яны некалькі дзён жылі ў хаце Сцепаніды і Петрака. Але і гэтага дастаткова, каб упэўніцца ў тым, што перад намі заваёўнікі, якія ўсімі магчымымі сродкамі будуць імкнуцца да панавання і знішчэння існуючага ладу. Фашысты з'яўляюцца адкрытымі ворагамі, і ад іх нельга чакаць асаблівай павагі, міласэрнасці. Горшыя за іх з-за сваёй затоенасці, скрытнасці, непрадказальнасці дзеянняў паліцаі, якія не часова, а ўжо назаўсёды сталі чужымі для аднавяскоўцаў і якім ніколі не давяралі ворагі. Такім чынам, чужых у аповесці "Знак бяды" можна ўмоўна падзяліць на дзве катэгорыі: чужыя, якія адначасова з'яўляюцца ворагамі-захопнікамі, і былыя свае людзі, якія з-за здрады і прадажнасці сталі чужымі для свайго народа. Аўтар сцвярджае, што свае "чужыя" больш страшныя за адкрытага ворага, яны здольны служыць любому злу, якое знаходзіцца пры ўладзе. Вайна — тая крытычная сітуацыя ў жыцці герояў твора, калі выяўляецца іх сапраўдная сутнасць: сутнасць чалавечая або звярыная, дзікунская. На жаль, праблема сваіх — "чужых" застаецца актуальнай і для нашага часу.

Как известно, В.А. Жуковский – поэт-романтик. Но его романтизм, в отличие от других, имеет свою специфику – в его произведениях наблюдается очень много мистических образов, деталей, понятий. Даже такое классическое понятие, как романтический дуализм (двоемирие), Жуковский раскрывает с оттенком мистицизма (что связано с его верой в загробный мир). Полнее всего мистическое мироощущение Жуковского выразилось в его . – это, как правило, сюжетное повествование в стихах о каких-либо необычных, часто таинственных приключениях, и здесь обычно нет прямого лирического самовыражения, нет прямого авторского голоса. Но при этом сквозь сюжет часто как бы проступают переживания самого автора (в теории литературы называют лироэпическим жанром). Уловить эти переживания тем легче, чем больше мы знаем об остальном творчестве поэта, в частности, о творчестве лирическом. Поэтому Жуковского вне контекста его лирики объяснить невозможно. Литературный энциклопедический словарь среди мастеров создания приводит также таких известных авторов, как В. Скотт, Ф. Шиллер, И.В. Гете, А. Мицкевич, А.С. Пушкин, М.Ю. Лермонтов, А.К. Толстой. Здесь содержится также информация о том, что для была характерна тематика историческая (бытовая и сказочная), повествование о легендарных героях и т. п. Интересным было бы проанализировать, насколько были похожи и чем отличались В.А. Жуковского от таких же признанных мастеров, каким был он сам. Жуковский написал свою первую ("Людмила") в 1808 г., последнюю – в 1836 г. ("Ночной смотр"). Всего им написано и одна повесть ("Ундина"). Большинство – это переложения и переводы произведений Шиллера, Уланда, Гете, Бюргера, Саути, В. Скотта и других менее известных немецких и английских поэтов. Оригинальных у Жуковского всего пять: "Светлана", "Ахилл", "Эолова арфа", "Двенадцать спящих дев", "Узник". Однако назвать Жуковского только переводчиком нельзя. В статье "О басне и баснях Крылова" (1809 г.) сам Жуковский говорил о "ремесле" переводчика: "Переводчик в прозе есть раб, переводчик в стихах – соперник". И Жуковский предстает в своих именно соперником, а не копиистом. Сам выбор чужих сюжетов для поэтического переложения уже показывает особенности мировоззрения переводчика. Поэтому можно сказать, что Жуковского – это произведения, в которых за сюжетами и переживаниями героев Шиллера, Гете, Уланда и других европейских поэтов выражается душа прежде всего самого Жуковского. Его можно разделить на несколько групп – в зависимости от их сюжета и "исторического колорита": "античные", "западноевропейские" ("средневековые") и "русские". К "античным" относятся , в основе которых – обработка сюжетов из греческой мифологии: "Кассандра", "Ивиковы журавли", "Ахилл", "Торжество победителей". "Западноевропейскими", или "средневековыми" могут быть названы , чьи сюжеты и персонажи взяты из рыцарских времен: "Перчатка", "Королева Урака и пять мучеников", "Роланд оруженосец", "Рыцарь Роллон", "Старый рыцарь", "Лесной царь"