ответ:Жезқазған - еліміздің мысты қазынасы. Қала тарихы комбинаттың тарихымен тікелей байланысты. Осыдан не бәрі елу жыл бұрын ғана кішкене кент - Жезқазғанның алғашқы тұрғындары құрылысшылар мен кеншілер болды.
Байырғы қазақ жері өзінің жер асты байлығымен белгілі болған. Жезқазған мысты кен орны адамзатқа 3000 жыл бұрын белгілі болған. Бұған куә көптеген ашық жұмыстар кесіндері, балқыту пештері, жыныстар мен кен үйінділері. Бұрынғы кен қазушылар жер қойнауынан 2 миллион тоннадан аса жоғары сапалы мыс кенін шығарған. Уақыт өткен сайын мұндай өндірулер азайған. Сонау жылдардан халықтың жадында сақталып, бүгінге жеткені жергілікті жер атауы – Жезқазған.
Объяснение:
Ол Қара-Кеңгір өзенінің бассейнінде орналасқан . 1939 жылы Кеңгірдің жұмысшы поселкесі ретінде құрылған, 1941 жылы Үлкен Жезқазған болып өзгертілді [4] . 1954 жылы 20 желтоқсанда Қазақ КСР Жоғарғы Кеңесі Президиумының жарлығымен Үлкен Жезқазғанның жұмысшы ауылы қала мәртебесін алдыЕлдегі ең ірі металлургия орталықтарының бірі. Қаланың Нұр-Сұлтан , Алматы , Қарағанды , Қызылорда сияқты қалалармен тікелей теміржол байланысы және Қызылорда және Қарағандымен автомобиль байланысы бар. Халқы (2012 жылға есептегенде) 89 072 адам. 1954 жылға дейін Үлкен Жезқазған, 1954-1992 жылдары - Жезқазған деп аталды.
Объяснение:
Весной 1847 года, подав об увольнении из университета "по расстроенному здоровью и домашним обстоятельствам", он отправился в Ясную Поляну, где пытался наладить по-новому отношения с крестьянами. Разочарованный неудачным опытом хозяйствования (эта попытка запечатлена в повести "Утро помещика", 1857), Толстой вскоре уехал сначала в Москву, затем в Петербург. Образ его жизни в этот период часто менялся. Религиозные настроения, доходившие до аскетизма, чередовались с кутежами, картами, поездками к цыганам. Тогда же у него появились первые незавершенные литературные наброски.
В 1851 году Толстой уехал на Кавказ с братом Николаем, офицером российских войск. Принимал участие в военных действиях (сначала добровольно, потом получив армейскую должность). Написанную здесь повесть "Детство" Толстой отправил в журнал "Современник", не раскрыв своего имени. Она была напечатана в 1852 году под инициалами Л. Н. и вместе с позднейшими повестями "Отрочество" (1852-1854) и "Юность" (1855-1857) составила автобиографическую трилогию. Литературный дебют принес Толстому признание.
