Тиматичність проблематичність в творі мольєр міщан​

Доспамбет жырау - қазақтың белгілі ақыны әрі қолбасшысы. XV ғасырдың 90-шы жылдары Азау қаласында (қазіргі Ростов облысында) дүниеге келген. Ол Кіші Ноғай ордасының әскери шонжарлар отбасынан шыққан. Доспамбет Бақшасарай мен Стамбұл қалаларында болып, жақсы білім алған. Отыз жылдай ғана өмір сүрген ақын ұрпақтарына өзінің құнды поэтикалық шығармаларын қалдырған. Оның өлеңдерінде жауынгерлердің жорықтары мен ерліктері жырланған. Батырларға тән ар-ождан мен намыс үшін күрескен жауынгерлерді керемет суреттей білген.

Доспамбет жыраудың толғау түрінде жазылған бірнеше шығармасы сақталған. Олар: «Айнала бұлақ басы тең, Азаулының Стамбұлдан несі кем», «Арғымаққа оқ тиді», «Айналайын, Ақ Жайық».

Ассоль рано лишилась матери, и ее воспитал отец – суровый и замкнутый Лонгрен, который, однако, горячо любил свою дочь. Односельчане их сторонились, так как по версии владельца таверны, Лонгрен был жестоким и бессердечным человеком. Он не протянул ему руку когда тот был в беде и мог утонуть. А о том, что по его вине умерла Мери, мать Ассоль и возлюбленная Лонгрена, владелец таверны умолчал. С тех пор Ассоль и её отца в деревне недолюбливали. Более того, Ассоль прослыла полоумной после своего рассказа о встрече с Эглем, собирателем сказок, который предсказал ей, что за ней, в свое время, приедет отважный принц на белом корабле с алыми парусами. За это её называли не иначе, как «корабельная Ассоль».