Стилей. Текст 1
Широко распространено
вании конвективного
облака (сначала куче-
вого, а затем кучево-
дождевого) вследствие
подъема некоего
изолированного объема
воздуха при наличии
сухонеустойчивой
термической страти-
фикации в некотором
слое атмосферы, как
правило, непосредственно
прилегающем к
земной поверхности.
Распределение гроз
зависит от значений
температуры воздуха и
давления водяного пара.
Текст 2
Текст 3
Солнечное тепло почти
Гроза надвигалась.
не согревает воздух
Впереди огромная
непосредственно; оно лиловая туча медленно
падает на поверхность
поднималась из-за
Земли и нагревает
леса; надо мною и мне
ее. А от нагретой
навстречу неслись длинные
земной поверхности
серые облака; ракиты
согревается и воздух. тревожно шелестели
При этом почва отдает
и лепетали. Душный
нагретому воздуху
жар внезапно сменился
часть своей влаги, и влажным воздухом; тени
он несет невидимый быстро густели. Сильный
для глаза водяной пар ветер внезапно загудел
в более высокие слои в вышине, деревья
атмосферы, из которого забушевали, крупные
образуются кучево-
капли дождя резко
застучали, зашлепали по
Грозовое облако издали листьям, сверкнула молния
и гроза разразилась.
похоже на горные
(И. С. Тургенев)
​

Высоко в небе облачко серело... 

Высоко в небе облачко серело, 
Как беличья расстеленная шкурка. 
Он мне сказал: "Не жаль, что ваше тело 
Растает в марте, хрупкая Снегурка!" 

В пушистой муфте руки холодели. 
Мне стало страшно, стало как-то смутно. 
О, как вернуть вас, быстрые недели 
Его любви, воздушной и минутной! 

Я не хочу ни горечи, ни мщенья, 
Пускай умру с последней белой вьюгой. 
О нем гадала я в канун крещенья. 
Я в январе была его подругой. 
Чернеет дорога приморского сада... 

Чернеет дорога приморского сада, 
Желты и свежи фонари. 
Я очень спокойная. Только не надо 
Со мною о нем говорить. 
Ты милый и верный, мы будем друзьями... 
Гулять, целоваться, стареть... 
И легкие месяцы будут над нами, 
Как снежные звезды, лететь.

Вобраз Сымона ў драме Янкі Купалы "Раскіданае гняздо".Кончылася вечнае начаванне,
і світанне агністае пачынаецца на зямлі
ад краю да краю, ад мора да мора!
Я. КупалаДрама "Раскіданае гняздо" напісана Я. Купалам у 1913 г. на аснове фактаў з сям'і дзеда Ануфрыя, у якога князь Радзівіл адабраў зямлю і хату. Асэнсоўваючы сямейную трагедыю як агульнанародную, Я. Купала паказаў у творы цяжкі шлях беларускага сялянства ў пошуках страчанай бацькаўшчыны, зямлі і волі. Галоўны герой драмы — Сымон, старэйшы сын Зяблікаў. Гэта свабодалюбівы, непакорны, моцны духам чалавек. Ён здольны абараніць сваю чалавечую годнасць, заступіцца за іншых. "Свайго ў крыўду не папушчу, хоць бы там свет дагары нагамі перакуліўся", — гаворыць ён. Зоська і Незнаёмы параўноўваюць яго з вольнай птушкай, магутным арлом: "Птушкаю-арлом быць бы табе і лётаць па паднябессі, як лётае вецер гэты вольны!". Вобраз Сымона пададзены ў развіцці. Спачатку ён, як і яго бацька, спадзяецца на справядлівасць суда і законаў. Упэўнены ў сваёй праваце, ён, калі дваровыя людзі заворваюць пасевы, з сякераю ў руках бароніць сваю зямлю. Як чалавек рашучы, настойлівы і ўпарты, Сымон хоча дабіцца праўды ўласнымі сіламі. На бацькавай магіле ён дае клятву "жывым не сысці з гэтага месца, з гэтага разграбленага гнязда,... хай б'юць, рэжуць, катуюць". На прапанову маці скарыцца, пайсці да паніча на службу Сымон рашуча адказвае: "Пакарыцца?.. Гэта, мамачка, значыць: прадаць, утапіць сябе, цябе, нас усіх у няволю ім на векі вечныя — запрасіцца ў вечнае рабства, з якога выхаду ніколі не знойдзем ні мы, ні тыя, што пасля нас рабства ў спадчыну атрымаюць". Прымірыцца з панічом для Сымона— гэта здрадніцтва, адступніцтва. Становіцца зразумелым, чаму герой так строга асуджае Зосю, якая свядома пайшла на сувязь з панічом і аддала сябе на "загубу, на глум вечны". Шлях да актыўнай і дзейснай барацьбы Сымон адшукаў не адразу. Пераканаўшыся ў марнасці намаганняў сваімі сіламі дабіцца справядлівасці, Сымон пачынае задумвацца над сэнсам бацькавых слоў, што "трэба розумам ваяваць, а не тапаром". Пад уплывам перажытага (смерці бацькі, страты зямлі і хаты, ганьбы Зоські), а таксама агітацыі Незнаёмага погляды галоўнага героя драмы на шляхі вызвалення з няволі мяняюцца: "I я розумам буду ваяваць і другіх вучыць да гэтае вайны. Годзе крыўды, годзе няпраўды!" Разам з Незнаёмым ён ідзе "на вялікі сход! Па Бацькаўшчыну!" На гэтым сходзе, па словах Незнаёмага, будзе вырашацца пытанне аб тым, як выгнаць з роднай зямлі страшнага смока-упыра, як далей змагацца за поўнае вызваленне. Такім чынам, на прыкладзе Сымона Я. Купала паказаў працэс абуджэння нацыянальнай свядомасці беларускіх сялян, пошукі імі шляхоў да вызвалення. Адшукаць страчаную бацькаўшчыну, вырвацца з-пад прыгнёту і ўціску, здабыць зямлю і волю можна толькі шляхам барацьбы, змагання — такая асноўная думка твора.