песня история разин и девка-астраханка 1-7 вопрос​

Однажды я очутился в волшебном лесу. Вокруг всё казалось необычным. Волшебные ёлочки росли парами и держались друг за друга ветками, волшебные берёзки звенели на ветру зелёной листвой, как монетками. А трава на земле была мягкой-мягкой: мне так и хотелось прилечь на неё и заснуть сладким сном.

Но я почему-то не засыпал. Я всё шёл и шёл по волшебному лесу, пока не встретил зайку, сидящего на пне. Зайчик, как ни в чём не бывало, ел пирожки с капустой, изредка поглядывая на меня хитрющими глазками.

Рядом с пеньком росла одинокая ёлочка. С её веток капали слезинки: так грустно было ей расти одной. Когда-то у неё была соседка, пока дровосек не срубил дерево на Новый год. Так и осталась ёлочка одна. Только изредка кто-нибудь присаживался на пенёчек, и она рассказывала прохожему свою грустную историю.

Но зайка, сидящий на пне, вовсе не грустил и, казалось, подбадривал ёлочку рассказами о хитром волке и рыжей лисице, которые наперегонки стараются поймать его. Ёлочка в ответ кивала зелёной макушкой и размахивала на ветру пушистыми ветками, удивляясь хитрости и изворотливости зайчика.

Я смело подошёл к зайчику, с удовольствием уминающему пирожки с капустой.

- Привет, зайчик, - поздоровался я. – Где ты взял пирожки? Неужели ты сам приготовил их?

Зайчик немного удивился моему вопросу и ответил:

- Привет, мальчик, пирожки мне подарила Красная Шапочка. Она частенько заходит в лес и кормит его жителей пирожками. Красная Шапочка добрая и отзывчивая девочка. На неделе она накормила пшеном целый выводок пернатых, а вчера соорудила для них кормушку на самом высоком дереве леса.

- Ох, и ничего себе! – изумился в свою очередь я. – А могу я увидеть Красную Шапочку?

- Конечно. Она рада любому гостю леса, если, конечно, он не обижает животных и не разбрасывает мусор. А ты, как я вижу, на вид хороший мальчик, не безобразничаешь, - ответил мне зайчик.

- А где мне встретить её? – спросил у зайчика я.

- Это, как тебе повезёт. Красная Шапочка может гулять где угодно. Частенько она бродит в далёкой чаще леса, поросшей орешником, чтобы отыскать заблудившегося лося и ему. Иногда девочка общается на опушке леса с колючими ежами и бабочками или у лесного ручейка кормит золотых рыбок принесённым из дома свежим кормом. В общем, Красная Шапочка может встретиться тебе везде и всюду, а, может, ты её и вовсе не встретишь.

- Как же так? – загрустил я.

- А ты иди по тропинке и не сворачивай. Это любимая дорожка Красной Шапочки. Может, и заметишь её на пути, - посоветовал находчивый зайчик.

Я побрёл дальше по тонкой тропинке, как мне и посоветовал зайчик. Шёл я шёл, пока совсем не устал. Рядом с тропинкой так и манила прилечь отдохнуть мягкая зелёная трава. Я сошёл с пути и прилёг рядом с зелёными пушистенькими сосёнками, держащимися за ветки. Глаза уже начали слипаться, когда я услышал звонкую песню, раздающуюся неподалёку. Сквозь застилающий сознание сон я увидел девочку в красной шапочке и красивом летнем сарафанчике. Рядом с ней летали маленькие птички и пели вместе с ней песенку леса.

Я попытался встать, но не смог, попытался протянуть к ней руку, но она словно застыла, став мягкой и неподвижной. Я провалился в глубокий, волшебный сон…

Я проснулся у себя дома на мягком диванчике. На кухне мама пела весёлую песенку и жарила пирожки с капустой. Соскочив с диванчика, я направился к маме:

- Где она? Где? – спросил я маму, которая переворачивала пирожки на сковороде.

- Кто, Ванечка? Никого здесь нет. Пирожки уже практически готовы. Садись кушать, сынок, - сказала мама, поправляя прядь волос, выпадающую из-под красной косынки. На маме был одет летний сарафанчик, точь-в-точь как на Красной Шапочке из волшебного леса. Мама посмотрела на меня добрым и нежным взглядом.

- Всё хорошо, сынок. Пора кушать, - сказала она, подавая мне тарелку с горячими пирожками с капустой.

Честно говорю нашёл в инете

Ахметтің ұлы бабасы-Үмбетей ру басына айналған үлкен ата. Байсейіт атадан жалғыз, оның әкесі Қалқаман Көшейұлы (5 ағайынды). Қалқаманның сүйегі — Арғын. А.Байтұрсыновтың замандасы әрі қаламдасы М.Әуезов 1923 жылы Ахметке арнаған мақаласында, оның тегі жөнінде. «... Сүйегі-Арғын, оның ішінде Үмбетей болады. Бергі аталары Үмбетейден шыққан Шошақ, Түбек. Ақаң Шошақтың немересі. Өз әкесінің аты —Байтұрсын» деген мәлімет береді [1, 17 б.]. Ахмет Байтұрсынов 1886 жылы Торғайдағы екі сыныптық орыс-қазақ училищесіне түсіп, оны 1891 жылы бітіреді. Сол жылы Орынбор мұғалімдер мектебіне оқуға қабылданып, 1895 жылы ОММ-нің Педагогикалық кеңесінің шешімімен «бастауыш училищенің оқытушысы» деген атақ беріледі. 1896-1901 ж.ж. Ақтөбе, Қостанай, Қарқаралы уездерінде ауылдық, болыстық мектепте, екі сыныптық училищеде оқытушылық қызмет атқарады. 1902-1904 ж.ж. Омбыда Торғай облысы Халықтық училище директорының іс жүргізуші лауазымын атқара жүріп, бұратана ұлтының санасын ояту мақсатында И.Крыловтың мысалдарын аударады. 1905 жылы қазақ оқығандарымен бірге Қоянды жәрмеңкесінде бас қосып, тарихта белгілі Қарқаралы құзырхатын (петициясын) жазады. 1905-1908 ж.ж. Қарқаралыдағы орыс-қазақ училищесінің оқытушысы әрі меңгерушісі болып, екі міндетті қатар атқарады. 1908 жылы саяси көзқарасы үшін Қарқаралы абақтысына қамалады. 1910 жылы 9-наурызда Орынборға жер аударылады. 1911 жылы «Маса» өлеңдер жинағы жарияланып, «Қырық мысал» кітабы екінші рет басылым көреді. Осы жылы «Айқап» журналында «Қазақ һәм түрлі мәселелер», «Қазақтың өкпесі», «Қазақ жерін алу турасындағы низамдар, бұйрықтар», «Закон жобасының баяндамасы», «Тағы да народный сот хақында», «Жер жайынан», «Жазу тәртібі», «Кітаптар жайынан», «Бастауыш мектеп» т.б. өзекті мақалалары жарияланады. 1912 жылы Қазақ әліпбиін (төте) түрлеп, қолданысқа ұсынады. Осы жылы «Оқу құралы» қазақша әліппесінің бірінші кітабы шығады. «Айқап» журналында «Қазақ жерін алу турасындағы низам», «Шәйзіман мырзаға», «Қазақ һәм төртінші Дума» мақалалары жарияланады. «Шора» журналында «Қазақша сөз жазушыларға», «Қазақ» газетінде «Көшпелі һәм отырықшы норма», «Шаруа жайынан», «Жер жалдау жайынан», «Земство», «Білім жарысы», «Оқу жайы» т.б. келелі мақалалары басылады. 1913-1918 ж.ж. қырғыз атанған жұртының атауын қайта жаңғыртып, «Қазақ» газетін шығарды. Газеттің ұйымдастырушысы әрі бас сарапшысы қызметін атқарады. А.Байтұрсынов «Қазақ» газетінің бірінші санындағы халыққа арнауын былай деп аяқтады: «Аталы жұртымыздың, адуынды ұлтымыздың аруақты аты деп газетіміздің есімін «Қазақ» деп қойдық. Ұлт үшін деген күштің ұлғаюына күшін қосып,

Источник: https://e-history.kz/kz/history-of-kazakhstan/show/9024/

© e-history.kz