Омар атай бозша торғайды үйiне әкелiп, күн сәулесi түсiп тұрған терезе жақтауына отырғызды. Алдына ыдыс-қа салып жем әкеп қойды. Бозша торғай жем жемедi. Омар атайға жалт-жалт қарай бердi. Омар атай оның сырын сезiп, жымиып қана күлдi де, тысқа шығып кеттi. Сәлден кейiн терезеден сығалап қарап едi, кiшкене құс жемдi терiп жеп жатыр екен. Үстi де құрғап, кеуiптi. Бозша торғай ыдыстың ернеуiне ұшып қонды.
– Ә, әлденiп алдың ба? Өзiңе дос екенiмдi бiлген шығарсың? – деп қойды атай. Омар атай ептеп келiп терезенi ашты.
Бозша торғай ыдыстың ернеуiне қонды. Көтерiлiп барды да, әуеде қалықтап тұрып әндете бастады.
Объяснение:
