ОЧЕНЬ ОЧЕНЬ Прочитать биографию Н.А.Заболоцкого, выразительное чтение стихотворения "Некрасивая девчонка", стр.231-232 После прочтения стихотворения письменно (в тетради 12лист.) ответить на во ВО Почему автор заканчивает стихотворение во а не утверждением? Не давая готовых ответов? Я думаю…. Потому что. 2) Какую же красоту ценит автор? Что есть красота для Заболоцкого? А что для вас есть красота?​

На балу у Фамусова собиираются люди, составляющие элиту дворянской Москвы. Они многолики, но всех объединяют крепостнические взгляды, невежество, чинопочитание, корыстолюбие. 

До приезда гостей в доме Фамусова появляется самый желанный гость для хозяина - Скалозуб. Этот типичный солдафон, который думает только о военной карьере. 
Повоод для приезда на бал - найти богатую невесту. 
Фамусов же, видит Скалозуба достойным его дочери Софьи, потому что он -"и золотой мешок, и метит в генералы". 

Пеервыми из гостей на балу появляется чета Горичей. Это типичная моосков­ская супружеская пара. Чацкий знал Платона Михайловича до его женить­бы - они были товарищами по службе. Это был бодрый, живой человек, но после женитьбы на Наталье Дмитриевне он сильно изменился: попал под "каб­лук", стал "мужем-мальчиком, мужем-слугой". 
Гоорич прекрасно понимает свое положение и уже смирился с ним. Он с горечью говорит Чацкому: "Теперь, брат, я не тот". 

На бал приеезжает и семейство Тугоуховских. Княгиня весьма обеспо­коена поиском женихов для своих дочек, помыкает старым князем, едва завидев Чаацкого и узнав, что он не женат, посылает своего мужа пригласить потенциального жениха к себе. Но, как тоолько она понимает, что Чаацкий небогат и у него нет высокого чина, то что есть мочи кричит: "Князь, князь! Назад! ". 
В фамусовском обществе для богатых невест выбирают женихов по такому принципу: " Будь плохонький, да если наберется 
Душ тысячки две родовых, - 
Тот и жених. " 

На балу появляются графини Хрююмины. Это озлобленная на весь окру­жающий мир Хрюмина-внучка со своей полуглухой бабушкой. 
Хрюмина-внучка не может найти себе достойного жениха и поэтому недовольна всем, что происходит вокруг нее. Едваа приехав на бал, она сожалеет о том, что приехала слишком рано: "Ну бал!. . И не с кем говорить, и не с кем танцевать! ". 
Высокомерие Хрюминой-внучки возмущает Чацкого: " Не­счастные! 
Должны ль упреки несть от подражательниц модисткам? 
За то, что смели предпочесть оригиналы спискам! " 

Заагорецкий - это едва ли не самый порочный человек из присутствую­щих на балу у Фамусова. Про него все откровенно говорят "отъявленный мошенник, плут, лгунишка он, картежник, вор". 
Но, неесмотря на такую уничтожающую характеристику, его принимают в свете, двери фамусовского дома для него открыты. Загорецкий откупается своей услужливостью, в этом и есть его низость. Он все сделает, чтобы услужить нужному человеку в нужный момент. 

На бал приеезжает также шестидесятилетняя барыня Хлестова. Она всегда имеет свое мнение, знает себе цену, и при этом груба, деспотична с крепостными. 
Хлестова берет с собой на бал "арапку-девку да собачку". Для нее крепостной человек - все равно, что собака. 

Саамым последним на бал является Репетилов. Этот человек выступает как ни к чему не годный бол­тун, для которого все передовые идеи не более чем модное увлечение. 

На балу множество других представителей фамусовского общества. Гриибоедов не дал им даже полных имен. Таковы, например, господа N и D. Они участвуют в распространении сплетни о сумасшествии Чацкого. 
В образах мелких сплетников показаны цели и интересы фамусовского об­щества: карьера, почести, богатство, слухи, сплетни. Чаацкий выгодно отличается от всех. Он осознал истинные ценности той толпы, в кругу которой провел всего один день. 
Перед тем, как покинуть Москву, Чацкий в гневе бросает всему фамусовскому обществу: "...из огня тот выйдет невредим, Кто с вами день про­быть успеет, 
Подышит воздухом одним, 
И в нем рассудок уцелеет. "

«Ғылым таппай мақтанба,

Орын таппай баптанба...» -дегендегі орын тап деп отырғаны - алған білімді, үйренген ғылымды жұмсайтын орын. Бұдан Абай:

«Бес нәрседен қашық бол,

Бес нәрсеге асық бол...» -деп адамдық, адамгершілік жайын қозғайды. Алайда ойының негізгі желісін үзбейді. Бұл тұста ерекше бір көңіл бөлерлік жай - Абай ғалым болу мен адам болу мәселесін бір-бірімен сабақтастыра айтады, бүл екеуінің тамыры, түбі бір деп санайды. Ғалым болудың басты шарты - не нәрсені болсын ақыл таразысына салып өлшеу, ақыл сенген нәрсеге ғана сену және көзің анық жеткен шындықты тура айтудан тайынбау екендігін нақтылап, мейлінше дәлелді етіп, шегелеп айтады. Осы өлеңдегі Абайдың надандықпен айтылған сөзге ерме дей отырып, «ақсақал айтты, бай айтты...», егер қисық көрінсе кімнің сөзі болса да, тіпті жақын адам айтса да, ақылмен жеңуді үлгі етуі әсіресе, сол өткен ғасырдағы қазақ өмірінің жағдайында бірден-бір батыл айтылған пікір болғаны анық. Үлкен адамға, лауазымы жоғары адамға қарсы келіп, өз ойын көлденең тарту сыпайыгершілікке келмейді дегенді желеу қылып, шындықты тура айтуды қалайда шектеу, қолдамау ол заман ғана емес, бүгінгі заманда да аз кездеспейтінін ескерсек, Абайдың осы пікірінің мәні зор дейміз. Ендеше:

«Ақымақ көп, ақылды аз,

Деме көптің сөзі - пұл...» - дегенді көпке топырақ шашқандық емес пе деп көлгірсімей, ашық айтылған, жастарды артық сенгіштіктен сақтандыратын ащы өмір шындығы деп бағалауымыз орынды.

«Сөзіне қарап кісіні ал,

Кісіге қарап сөз алма...» -

деген нақыл түрінде келетін түйін жоғарғы пікірлерге орайлас, жалғас. Сырттай қарағанда мұның өзі бір түрлі, тосын естілуі мүмкін, өйткені кісіні сөзіне қарай бағалама, ісіне қарай бағала дейтін үйреншікті пікірге қарама-қарсы келетін секілді. Ал, байыппен қарасақ, мұнда терең мағына жатыр. Кісіні сөзіне қарай, яғни, ақылына, ойына қарай бағала, кісіге қарап, оның мансабына, дәулетіне қарап ақылға сыймайтын, қисынға келмейтін сөзіне иланып алданып қалма, «надандықпен кім айтса, ондай түпсіз сөзге ерме...» деген даналық пікірді аңғартады. Абай надандыққа, қандай да болсын теріс, кертартпа ықпалға қарсы тура алатын оқыған, біліммен қаруланған адамды құрметтеу керек деп санайды. Ең алдымен білімді, ғалым адам мақтан тұтуға лайықты. Ақылды, парасатты адамның идеал бейнесін ұсына отырып, Абай оған жақсылықты жамандықтан ажырата білмейтін, ағыммен ілесіп жүре беруге бейімделген надан, қараңғы адамды қарсы қойды. Топас, кертартпа адамның осы жағымсыз типі ақынның шығармашылық жолына өте тән және ағарту ісін, өнер-білімді жақтаушы Абайдың алдыңғы қатарлы көзқарасын білдіреді. Өлең 6-8 буынды аралас ұйқас үлгісінде жазылған. Алғаш 1909 ж. С.-Петербургте жарық көрген «Қазақ ақыны Ибраһим Құнанбайұғылының өлеңі» атты жинақта жарияланды. Басылымдарында бірқатар текстол. өзгерістер кездеседі. 1909 жылғы жинақта 38-жол «Шыныменен өлсеңіз» делінсе, басылымдарда бүл жол Мүрсейіт қолжазбалары бойынша «Шын сөзбенен өлсеңіз» болып берілген. Мүрсейіт қолжазбаларында, 1909 жылғы жинақта 40-жол «Кәпір болдың демес қой» деп берілсе, басылымдарда бұл жол «Күпір болдың демес қой» ретінде алынған. Мүрсейіт қолжазбаларында, 1939, 1945, 1954 жылғы жинақтарда 42- жол «Көп көзіне көріне айтпа» болса, қалған басылымдарға бүл жол 1909 жылғы жинаққа сәйкес «Көп орында көріне айтпа» делінген. «Сізге ғылым кім берер, жанбай жатып сөнсеңіз» деген 26, 27-жолдар 1909 жылғы басылымға кірмей қалған. 1909, 1939, 1945, 1954 жылғы жинақтарда 75-жол «Сөзін оқып және ойла» болып алынса, қалған басылымдарда бүл жол Мүрсейіт қолжазбаларына сәйкес «Сөзін оқы және ойла» деп берілген. Туынды ағылшын, араб, азербайжан, қарақалпақ, қырғыз, орыс, өзбек, тәжік, түрікмен, ұйғыр т. б. тілдеріне аударылған.

Объяснение: