Какие строки говорят о том, что веселый и жизнерадостный Моцарт создает свои произведения легко, словно они возникаю​т сами собой, не опираясь на знание технических приемов

     У краю зялёных дуброў і шырокіх палёў па старажытнай зямлі славян - рускіх, беларусаў, украінцаў - шмат стагоддзяў падрад павольна і велічна цячэ паўнаводны Днепр. Той, хто хоць раз у жыцці змог пабываць на яго беразе , ужо ніколі не забудзецца гэтай казачнай прыгажосці. Высокія берагі ракі скрозь пакрыты зараснікамі дрэў і хмызняка. Разгалістыя вербы і таполі ў самай вады - ўпадабанае месца для шпацыраў у закаханых . Маладыя прыходзяць да ракі і падоўгу сядзяць у цені дрэў, саграваючыся ад абдымак і пацалункаў і дорачы рацэ ўсмешкі і гарачае святло сваіх вачэй.
     Кожны год у дні летняга сонцастаяння перад святам Івана Купалы Днепр імкнецца мацней насычыцца крышталёва чыстай ключавой вадой са сваіх падземных крыніц. Людзі ведаюць, што ў самыя доўгія дні года вада , агонь і зямля валодаюць велізарнай сілай. Тым часам сонца аддае зямлі шмат свайго цяпла і святла, а матухна-зямля, увабраўшы ў сябе гэту цудатворную сілу, дорыць яе раслінам. У дзень Івана Купалы ўсе лугавыя і лясныя травы становяцца гаючымі. Раніцай дзяўчыны ідуць у лясы і на лугі , каб сабраць іх і ўмыцца чыстай ранішняй расой.
     Калісьці тут, на высокім маляўнічым беразе Дняпра ў маленькай хатцы жыла-пажывала слаўная і вельмі прыгожая дзяўчына Вольга. У тую знамянальную раніцу на Івана Купалу як толькі першыя прамяні гарачага ліпеньскага сонца дакранулісь да верхавін прыбярэжных верб і таполяў , яна пайшла ў лес за гаючай травой. Выйдучы на палянку, Вольга сабрала ў далонькі маленькія бліскучыя расінкі і памылася імі. Дзяўчына ведала, што па народным павер'і, ранішняя купальская раса робіць твар свяжэй і прыгажэй. Як добра ў гэту раніцу было ў лесе! Вальгута даволі часта прыходзіла сюды і вывучыла ўсе лясныя расліны. У лесе было шмат розных кветак і травы, але самай любай кветкай для яе заўсёды заставалася толькі далікатная і пахкая начная фіялка.
     Неўзабаве кошык дзяўчыны напоўніўся гаючай травой , і яна пайшла дамоў. А каля хаты Вольгу ўжо чакаў Iванька. Гэты малады чалавек даўно заляцаўся да яе, ён кахаў дзяўчыну горача і пяшчотна, але ніяк не мог прызнацца ёй у гэтым. Як прыемна яму было ўбачыць сваю прыгажуню з поўным кошыкам пахкай лясной травы і кветак!
     Увечар, маладыя пайшлі да Дняпра, каб пакупацца. У берага ракі сабралася шмат дзяўчын і хлопцаў. Хтосьці купаўся, хтосьці пускаў па вадзе вянкі, хтосьці спяваў песні, хтосьці смяяўся, скачучы праз вогнішчы, запаленыя тутака на беразе. Столькі шуму, весялосці і радасці падарыла усім гэта свята !
     Існуе павер'е , што вада і агонь у Купальскую ноч здымаюць з людзей усю нечысць, усе хваробы, даюць сілу . Вось і Вольга з Iванькой , выкупаўшыся ў Дняпроўскай вадзе , адразу ж адчулі прыліў бадзёрасці і сілы.
     - Вальгута! Давай сходзем ў лес. Можа быць, нам павязе, і мы знойдзем папараць кветку! - клікнуў Іван.
     - А што, можа і знойдзем! - пагадзілася дзяўчына.
     Узяўшыся за рукі, маладыя пайшлі па сцяжынцы да лесу, туды, за пагорак. Вядома, страшнавата было ісці ў цемру за паўгадзіну да поўначы. Але ў іх руках быў запалены факел, а з ім баяцца няма чаго. Калі што, агонь абароніць ад злых сіл, ад усякіх там ведзьмаў і лесуноў. Iванька хутка знайшоў куст папараці, і яны сталі чакаць. Роўна апоўначы неба асвяцілася выбліскам агню, а з папараці здаўся пунсовы агонь, падобны на кветку. Кветка хутка расла і паднімалася да неба. Але праз секунду агонь раптам растаў у ночы, быццам ніколі і не быў тут.
     -Які цуд! - здзівіліся маладыя.
     Ім было шкада, што агністая кветка так хутка знікла, але яны разумелі, што справа тут не абыйшлася без злых сіл. Бо кветка валодала магічнай сілай, і д'ябал не захацеў аддаваць яе ў рукі чалавеку. Але ўсё адно, зараз маладыя ведалі , якая яна , гэта чароўная папараць кветка .
     Iванька з Вольгай вырашылі нікому не распавядаць пра ўбачаную імі кветку, бо ўсё адно не павераць. А ў саміх яшчэ доўга перад вачамі стаяла выява чароўнай агністай кветкі, якая роўна апоўначы вырасла з сярэдзіны папараці. Бо ўсё гэта было такім незвычайным і загадкавым!
     Па дарозе дадому Вольга сказала:
     - Ведаеш, Iванька, не шкадуй, што мы не сарвалі папараць кветку.
     Падумай! Навошта нам патрэбна гэтая падманлівая кветка? Для мяне 

Герой трагедии И.В.Гете «Фауст» (часть I - 1806, часть II — 1825-1831). Источником образа Фауста помимо народной книги послужила легенда о Симоне-маге. Видел Гете и представления кукольного театра, где часто разыгрывалась история чернокнижника, продавшего душу дьяволу и унесенного в конце земного пути в преисподнюю. Гетевский Фауст имеет мало общего со своими прообразами. Это фигура грандиозная, всеобъемлющая, не человек средневековья, а человек Возрождения. Недаром впоследствии вся культура нового времени О.Шпенглером будет определена как «фаустовская». Фауст — герой, осознавший себя как личность выдающаяся. Именно поэтому он, неудовлетворенный прожитой жизнью, разочарованный в возможностях науки, стремится познать бесконечное, некий абсолют. В то же время это натура деятельная: не случайно Фауст предлагает свой вариант перевода начальной фразы Библии: не «в начале было слово», а «в начале было дело». Фауст становится предметом эксперимента Бога над человеком, потому что незауряден, дерзает узнать непознанное, отмечен печатью избранника. Мефистофель говорит о Фаусте: «Он рвется в бой и любит брать преграды, и видит цель, манящую вдали, и требует у неба звезд в награду и лучших наслаждений у земли, и век ему с душой не будет сладу, к чему бы поиски ни привели». Такой житель земли, мира дольнего, небезразличен Богу. Всевышний верит, что эксперимент Мефистофеля не удастся, и дьявол не сумеет на примере Фауста доказать, что человек -существо ничтожное, ошибка творца. Мефистофель приходит к Фаусту, когда тот пребывает в отчаянии, на грани самоубийства, и только пробудившаяся весенняя природа, благостное пение отвели его руку от склянки с ядом. Фауст стар и хочет начать жизнь сначала. Тогда он, вероятно, сможет понять смысл бытия и принести пользу, какую за свою долгую жизнь так и не смог принести, хотя имеет авторитет, признание. Фауст готов прибегнуть к любому колдовству, обратиться к кому угодно, чтобы обрести возможность нового познания мира, его стремления безграничны, он бесстрашен — и потому идет на договор с Мефистофелем. Условия договора просты: когда вечно стремящийся к чему-то недоступному, вечно неудовлетворенный Фауст признает то или иное мгновение своей жизни прекрасным, вершинным, мигом достижения всех желаний, — он станет добычей дьявола. Первое искушение, предложенное ему, — разгульная жизнь, но Фауст быстро покидает погребок Ауэрбаха: компания пьяниц не по нему. Второе искушение — любовь: Мефистофель возвращает Фаусту молодость, полагая, что чувственные утехи навсегда отвлекут его подопечного от высоких стремлений. Истории отношений с Маргаритой посвящена первая часть трагедии. Мефистофель просчитался опять, и, хотя любовь к Фаусту оказалась гибельной для Гретхен, сам Фауст вел себя не так, как ожидал дьявол. Испытав радость взаимной любви, Фауст начинает скучать, но не признается в этом даже самому себе. Убийство брата Маргариты ускоряет развязку: Фауст должен бежать, а его возлюбленную, которую он вовлек в блуд и благодаря содействию Мефистофеля сделал невольной убийцей собственной матери, заключают в тюрьму и приговаривают к смерти. Фауст хочет ей дьяволу подчиняются все замки и запоры), но Маргарита обезумела и отказывается бежать. Во второй части Фауста должен испытать искушение властью, красотой, деянием. С Мефистофелем он оказывается при дворе императора и предлагает некоторые финансовые новшества. Потом, стремясь к абсолютной красоте, просит дьявольскими чарами вызвать ему Прекрасную Елену. Мефистофель оказался бессилен управлять языческим миром, и Фауст обращается за к неким Матерям, живущим в таинственном мире. Фаусту удается извлечь ее из небытия, он вступает с ней в брак, и у них рождается сын Эвфорион, унаследовавший от отца безграничные стремления, что приводит юношу к гибели.

http://slovo.ws/geroi/698.html
[ссылка появится после проверки модератором]