Ғылыми деректер бойынша Күн жүйесіне жататын Жер ғаламшары бұдан 4,5—5 млрд жыл бұрын газды-шаңды тұманнан пайда болған. Мұндай газды- шаңды материя қазіргі кезде жұлдызаралық кеңістікте де кездеседі. Жер бетінде тіршіліктің пайда болуы үшін ғарыштық және ғаламшарлық кейбір алғышарттар қажет. Ол үшін ғаламшардың өзіне тән мөлшері болу шарт. Ғаламшардың мөлшері тым үлкен болса, табиғи радиоактивті заттардың атомдық ыдырауынан бөлінген энергияның әсерінен ғаламшар өте кызып кетуі мүмкін. Ғаламшардың тым қызып кетуі қоршаған ортаның радиоактивті заттармен ластануына жағдай жасайды. Ал ғаламшардың мөлшері тым кіші болса, ол өз айналасындағы атмосфераны ұстап тұра алмайды. Ғаламшарлар жұлдыздарды орбита бойынша айнала қозғалуы аркылы тұрақты түрде және біркелкі мөлшерде өзіне қажетті энергия алып тұруы тиіс. Ғаламшарға энергия ағысы бір калыпты түспесе тіршіліктің пайда болуы мен дамуы мүмкін емес. Өйткені тірі ағзалардың тіршілігі белгілі бір температуралық жағдайда ғана жүріп отырады. Қорыта айтқанда, Жер ғаламшарында тіршіліктің пайда болуының алғышарттарына — ғаламшардың қажетті мөлшері, энергия және белгілі температуралық жағдайлар жатады. бұл айтылған алғышарттар тек Жер ғаламшарында ғана болғандығы ғылыми дәлелденген. Тіршіліктің пайда болуы, а өте ерте кездерден бастап- ақ толғандырып келе жатқан күрделі мәселенің бірі. Ол жайында көптеген болжамдармен көзқарастар бар.
Хлор играет важную роль в поддержании кислотно-основного состояния (между плазмой и эритроцитами), осмотического равновесия (между кровью и тканями), баланса воды в организме. Нарушение обмена хлора ведет к отекам. Хлор выведению из организма мочевины. Когда говорят о хлоре, калии и натрии, подразумевают водно-солевой обмен. Они входят в состав межклеточной жидкости, причем их соотношение должно быть более или менее постоянным. Эти три элемента отвечают за осмотическое давление межклеточной жидкости. Любое изменение заложенного на генетическом уровне равновесия между этими минералами тут же приводит к кислотно-щелочному дисбалансу и может вызвать серьезное расстройство здоровья. Хлор участвует в поддержании кислотно-щелочного равновесия в тканях.
Хлор обеспечивает постоянство объема жидкостей, устраняет отеки, в том числе, сердечного происхождения, нормализует артериальное давление.
Хлор активирует фермент амилазу, участвует в образовании соляной кислоты - основного компонента желудочного сока, стимулируя аппетит. Динамика содержания хлоридов в организме зависит от кислотности желудочного сока: чем выше кислотность, тем больше последующий расход хлоридов. При воспалительном процессе (перитонит, перфоративные язвы желудка и двенадцатиперстной кишки) возникает уменьшение содержания хлора в организме.
