думаю, что прежде всего, существующая система устройства общества будет значительно изменена. человечество сталкивается с многочисленными и тотальными вызовами. главная проблема в том, что общество, которое становится все более и более однородным, в то же самое время постоянно ослабляется. унификация затронула все, она сделала общество с одной стороны более , а с другой более нестабильным. я вижу выход в образовании сообществ исповедующих альтернативные системы ценностей, а также предлагающих альтернативные подходы к решению существующих проблем. только если будет предложено большее количество альтернатив, будет больше шансов для выживания как всего общества в целом, так и отдельных его членов. кроме того, такие сообщества, на мой взгляд, должны все иметь общую часть в своих взглядах на мир – а именно признание взаимозависимости и взаимосвязанности всего со всем, в том числе живого, а также должны уважать жизнь во всех ее проявлениях. все вместе. взаимодействуя на указанной платформе, они смогут решать целый спектр в русле одного направления. отличаясь друг от друга, они тем не менее такие сообщества должны формироваться на принципах свободы и ни в коем случае не должны быть тоталитарными. я назвал такие системы абстрактными группами или открытыми группами.
Оқи салшы))
Күндердің бір күні Жылан жер жүзіндегі жанды мен жансыздарға мынадай арыз айтады:
— Мені Тәңірім сендердің бәріңнен кем жаратыпты. Аяқ-қолым жоқ. Басымды көтере алмай, жер бауырлап қалдым. Не жеп, не қоярымды да білмеймін. Сендердің бәрің бір бүтін тілдісіңдер, ал мен айыр тілдімін. Ойлап отырсам, жанды мен жансыздың ішіндегі сорлысы мен екенмін. Маған ешқайсыңның жәрдем еткілерің келмейді. «Сен қасіретті көп тарттың, ондайлар әрдайым әділ келеді, сен барлығымызға патша да бола аласың» деп, сөзбен болса да жұбатып кетпейсіңдер, – деп, ол екі көзінен қанды жасын сорғалатып, ағыл-тегіл жылайды.
Жанды-жансыздың барлығы жыланға аяныш білдіріп, өкпесін орынды көреді, «қарасың деп шықпайтын, қара қылды қақ жарған, ақ жүрек ақылшымыз болар» десіп, өздеріне патша етіп сайлайды.
Жыл артынан жыл, күн артынан күн өтіп жатады.
Күндердің күнінде Жыланекең: «Бүкіл әлемге патша болып, барлық билікті өз қолыма алсам, бұдан да жақсы тұрар едім. Көзіме көрінген тамақты ішпей, дүниедегі жандылардың ең тәтті қандысын жер едім», – деп қиялдайды. Қан дәмін айыра алатындарды шақыртады. Қос қанатын делдитіп, аяқтарын шілтитіп, қуарып Шіркей, тұмсығын едірейтіп Маса, патшаның көңілін табам деушілердің бәрі келеді.
