Шәкәрім Құдайбердіұлы (11 шілде (23 шілде) 1858-2 қазан 1931) – ақын, жазушы, философ, тарихшы, композитор. Абаймен замандас әрі інісі, әрі ол негізін салған реалистік әдебиет дәстүрлерін алға апарушы ізбасары. Өзі өмір сүрген ортаның қоғамдық-саяси және әлеуметтік сыр-сипаттарын керебілуде, қоғам мен адам табиғатындағы кемшіліктерді зерделеуде, туған халқына түзу жол көрсетуде Құдайбердіұлы Абай бағытын ұстанды. Шәкәрімнің әкесі Құдайберді Құнанбайдың Күңке деген бәйбішесінен туған, яғни Абайдың туған ағасы. Шәкәрім бес жасында ауыл молдасына оқуға беріледі де онда жеті жасына дейін оқиды.
Объяснение:
Шыесрмашылығы:
«Өмір», «Сәнқойлар», «Ызақорлар», «Құмарлық», «Қалжыңбас», «Тойымсыз нәпсі» («Анық асық әулие», «Шын сырым»),«Жастарға» «Түрік, қырғыз, қазақ һәм хандар шежіресі» «Мұсылмандық шарты» деген тағыда бақада еңбектер жазды.
Құрамында шылау бар мақал – мәтелдер:
1. Ажал ақымақ үшін алтау,
Ақылды үшін біреу.
2. Ерлік пен бірлік жеңіске жеткізеді.
3. Ердің күйін сұрама,
Жұрттан сауын сауған соң,
Малдың күйін сұрама,
Қонысынан ауған соң.
4. Ер жігітке өлім бар да, қорлық жоқ.
5. Адам болып туған соң,
Адам болып өлу лазым.
6. Адам бір терінің ішінде,
Толады да солады.
7. Қой асығы демей - ақ
Қолыңа толса, сақа тұт.
Жасы кіші демей - ақ,
Ақылы асса, аға тұт.
8. Озбыр олжа үшін өледі,
Күншіл күндеумен бөледі.
9. Жақсы дос үшін жан пида.
10. Әділ би халық үшін,
Залым би құлқын үшін.
