Қабдеш Жұмаділов 1936 жылы 24 сәуірде Шыңжаң өлкесінің Тарбағатай аймағы, Малдыбай ауылында дүниеге келген. Найман тайпасы Төртуыл руынан шыққан.[2] Ауылда бастауыш білім алып, кейін Шәуешек гимназиясын бітіреді. 1956 жылы Қытай үкіметінің жолдамасымен Алматыға келіп, Қазақ мемлекеттік университетінің филология факультетіне оқуға түсті. Алайда университеттің екінші курсынан кейін екі ел арасындағы саяси жағдайға байланысты кері шақырылып, 1958–1962 жылдар аралығында Қытайда қуғын-сүргінге ұшырады.
Менің әжем менің өмірімдегі ең қадірлі адам. Әже деген ардақты есім ғой шіркін! Дүниеге шыр етіп келгеніңнен әлпештеп қарайтын анаңнан кейінгі адам емес пе? Әже деген ардакты есім -көп нарсенің мәні деп білемін.Әже - ардақты ана, аяулы тұлға. Баласынан немересі артық дейді... Немересін тумсықтыға қақтырмай, бар білгенін уйретіп өсіреді емес пе?! Әже - небәрі уш-ак әріптен туратын бұл ардақты есім, улкен бир тылсым сезімді білдіреді. Әжем маған әрдайым ақыл-кеңесін айтып отырады. Өнегелі ғұмырын айтып, тәрбиеге бағыттап отырады. Мен әжемді өте жақсы көремін және үнемі қасымда болып, қызығымызды көріп жүре бергенін қалаймын. Әрдайым өзінің ертегісіне тарбиелі әңгімелерін қосып айтып, баласын барынша тәрбиеге баулиды. Әжемізді кунде қуантудың бір жолы бар: айткан тілді алып, сабакты жақсы оқып журсек, әжеміз бір марқайып калар еді. Қанша қателік жасасақ та кешіре білетін жанымызға жақын адам - ол аяулы әжеміз. Сондықтан да жанымызда барында қадірлеп, айтқан тілін алып, бағалай білуіміз қажет!
