15 вопросов на тему қан мен тер

Ана — отбасы ұғымында — балалы әйел, туған шеше; туыстық байланыста — әже, апа, қарындас, жеңге, балдыз, құдағи, құдаша т.б. Ана бейнесі ежелден жыр, аңыз желісі болып келе жатыр. Хауа Ана есімі қасиетті кітаптарға түскен. Хәууа — көне еврей және араб тілдерінде “өмір бастауы”, “әнам” — парсыша (кітаби) адамдар, адамзат, қарапайым жандар деген ұғымды білдіреді. Ананың көшпелілер қоғамында алатын орнын, бітім-болмысын жан-жақты ашып көрсететін мұрағаттарды қадым замандардан көптеп табуға болады. Зерттеушілер Қазақстан жеріндегі археологиялық қазбалардан табылған заттарға, кісіні жерлеу ерекшеліктеріне сүйеніп, ежелгі дәуір адамдарының ұғым-нанымында ру басшысы және ошақ иесі ретінде Анаға табынғандығын жазады. Бұған Қазақ даласынан табылған сүйектен ойып, тастан қашап жасалған әйел мүсіндері куә. Қазақстанның солтүстік-батысындағы байтақ даланы, Оралдың оңтүстігін мекендеген сарматтарды (б.з.б. VІІ—VІ ғ.ғ.) Әйел-Аналардың басқарғандығы жөнінде деректер бар. Қазақ қоғамындағы ел аналары мен әйелдердің жайы осы өңірде болған саяхатшылардың да қаламдарына іліккен. Мыс, Дешті-Қыпшақ даласында болған Ибн-Баттута, Марко Поло т.б. әйелдердің жергілікті тұрғындар тарапынан қатты құрметтелетінін таңдана жазған. Ерлер билігі үстемдік еткен дәуірде де қазақ қоғамында Аналар мерейі төмендетілмеген. Қазақстан жеріндегі Аналар атымен аталған жер-су, кешендер, күмбездер, қалалар, тайпа-ру атаулары бұған айқын айғақ бола алады. Мысалы, Қозы Көрпеш — Баян сұлу күмбезі (Аягөз өзені бойында), Бикен-мұнара (Сырдария бойында), Белең-Ана, Жұбан-Ана күмбездері (Сарысу өзенінің бойында) сақталған. Жеке ескерткіштерді былай қойғанның өзінде, орта ғасырлық талғам-түсінікпен тұтас бір қаланың әйел атымен аталғаны дүние жүзінде сирек кездесетін құбылыс.

Магжан жумабаев - замечательный казахский писатель, поэт, публицист, один из основателей новой казахской . его стихам, поэмам, рассказам присущ обостренный трагизм, выражающий чувство ответственности перед народом и вытекающее из него обращение к истокам и переломным моментам . в то же время магжан воспринял общечеловеческое художественное и научное наследие, начиная с шекспира, пушкина, соловьева и кончая символизмом, технократизмом и шпенглером. столь распространенные в наши дни экзистенциальные мотивы довольно явственно просматриваются в его творчестве. после долгих лет замалчивания магжан жумабаев открылся нам заново.  магжан бекенулы жумабаев родился 25 июня 1893 года в урочище сасыккуль сарыайгырской волости петропавловского уезда. умер 19 марта 1938 года в алма-ате. магжан происходил из зажиточной семьи, его отец бекен был бием, волостным . с четырех лет он начинает изучать восточные языки и . ранние стихи магжана не сохранились. арабский, персидский и турецкий языки он продолжает осваивать в медресе бегишева в кзыл-орде, получив там среднее мусульманское образование. в 1910 году он поступает в медресе галия, высшее мусульманское заведение в городе уфе. но по совету преподавателя галымжана ибрагимова, ставшего классиком татарской , магжан ищет другие пути пополнения образования. при содействии ибрагимова в 1912 году в казани впервые выходят в печати произведения юного магжана. в этот же период при наставничестве со стороны миржакипа дулатова и ахмета байтурсынова он изучает язык, знакомится с и европейской , сотрудничает с газетой "казах". магжан поступает в 1913 году в омскую учительскую семинарию. в годы, проведенные в омске, магжан принимает активное участие в создании общества "бирлик" ("единство"), редактирует его рукописный журнал "". в целом же, как поэт жумабаев - мастер интимной лирики. он боготворит дар любви как неземное счастье и радость. он живописует саму страсть, ее яркую вспышку и бурное течение. такие его стихотворения как "мое желание", "и меня ты, смерть, убаюкай", "люблю", "эй, сарсембай", "темная буревая ночь" составили сокровищницу казахской поэзии. отдавая дань символизму, магжан подобно другим представителям этого направления сделал много полезного для развития .  наследие магжана жумабаева выдержало испытание временем, оно органически вошло в казахской поэтической культуры, составив наряду с творчеством других классиков ее неотъемлемую часть.