Мәселен;жай түсті десек, адамға қырсығы тиюі мүмкін деген наным бойынша, оны жасыл деп атайтын болған. Шешек ауруының атың атасақ, жұғады, жабысады деген сенімге байланысты ауырудың атын тура атамай әулие, қорасан, мейман, қазақ деп атаған. Қасқырды «қасқыр» деп атасақ, «естіп қойып, «малымызға шабады» деп қорқып, оны «итқұс», «қара құлақ», «серек құлақ», «ұлыма» деп атайтын еді. Жыланды «түйме», «қарамшы», «ұзын құрт» деп атаған. Ұры алған, жоғалған малды «ұрланды» десе, «мүлдем табылмай кетуі мүмкін» деген сеніммен «қолды болды деп атайтын болған «мал сауылып бітті» деудің орнына«мал байыды», «күн батты» деудің орнына «күнайныды» деп айтуды әдетке айналдырған)
