Менің ұлым авар анасы үйреткен тілді ұмытпауға тиіс» деп басталатын бұл эссенің мағынасы тереңде. Тіліңді ұмытқаның – еліңді, тарихыңды, анаңның ақ сүтін ұмытқанмен пара пар деген түпкі идея жатыр. Тілін ұмытқан кез келген адам – өткенін де бүгінін де мәңгі ұмытты деген сөз. Бұл эсседе өз ана тіліңді ұмытып өзге елде ғұмыр кешкенше, тірі басып жүрмей-ақ қойғаның абзал деген мазмұн бар.
«Ана тілім! Сен маған ризасың ба, білмеймін, бірақ менің тірлігім-сенсің, мен сені мақтан етем. Сонау тұңғиық терең жер түбінен жарыққа, күнге, жасыл шөпке асыққан бұлақ суындай ана тілімнің сөздері тірлігімнен қайнап шығып, алқымыма тіреледі.Ернім күбірлейді.Өз күбіріме өзім құлақ тігем, ана тілім, саған құлақ тігем, сонда маған бейне тұңғиықтан шымырлап шыққан таудың асау өзені елестейді.Мен болаттың сыңғырын ұнатам, қынабынан суырылған екі қанжардың бір-біріне соғылған дыбысын сүйем.Осының бәрі менің тілімде бар» – деп дағыстан ақыны тілін, елін тебірене сөз етеді.
Объяснение:
каинды өзен
Каинды өзен-Қазақстанның әдеми жери.Ол Кёнгей-Алату шатқалында орналасқан және 1910 жылы жер сілкіленулердин нәтижесинде іркістенді.Көшкіндер қағылез қылқан жапырақ орман суға кеткен бұлақты сумен толтырылды тау шатқалды қайта жапты. Биік ағаштар сумен жабылған толық болмады – олардың бас жақтары көлдің үстінде сорайып тұрды, Күзетшіден атаудан жергілікті тұрғындардан алып. Ағаштарға бөлікте үсінген суда ерітған жақсы көрнекті әдемі көл кристалды таза су арасымен сирек кездесетін су асты қылқан жапырақ Каинды орман құрастырды.
