Менің ойымша,Абай– қазақ халқының ұлттық мақтанышы. Тек қана Абай өлеңдерінен қазақ даласының табиғаты, қазақ өмірінің шындығы, қазақ халқының сезім-сыры, арман-тілегі, ұлттық ерекшелік қасиеттері түгел көрініп, сезіледі. Ұлы ақын "Абайдың қазақ әдебиетіне XIX ғасырда және XX ғасырда еткен әсері аса мол.
Мен оны былай түсінемін Абайдың өзін көрмей, сөзін оқу арқылы, естіп ұғыну арқылы, сол Абайдың өлеңдерінің үлгісінде әлеуметтік мәселеге, адамгершілік жайға, ағартушылық турасына арнап көп-көп өлеңдер жазған талай ақындар бар. Әсіресе, бұлардың саны, Абай шығармалары қазақ сахарасына жайыла бастаған сайын молая түскен", - дейді Мұхтар Әуезов.
Оны мынандай деректермен, мысалдармен дәлелдей аламын:Абайдың қазақ әдебиеті алдындағы ұлы қызметі оның ұлттық әдебиетте шындық дегеннің не екеніне бірнеше рет көңіл аударып, оны тұңғыш аша білуі деуге болады.
Осыған байланысты мен мынандай қорытынды шешімге келдім ол - қазақ әдебиетінде әйелдердің тағдырына бірінші көңіл бөлген ақын. Оның кіршіксіз, таза, терең сезіміне үңілді, ананы, даналықты, достыққа берік адал сезімді жырлады. Абай кедей ақындардың күнкөріс кәсібіне айналып, бағасы түскен өлең сөзді өз биігіне қойып, оқырманның, тыңдаушының талғамын тәрбиелеуге белсенді араласты. Ақынның бұл саладағы ұлы қызметі орыстың классикалық әдебиеті эстетикасымен, Белинский, Чернышевский көзқарастарымен ұштасып жататыны ғылымда әлдеқашан дәлелденген.
Объяснение:
Абай –халқымыздың мақтанышы ғана емес, біздің ұлттық ұранымыз, ұлттық идеологиямыз, оның өлмес мұрасын алдымен өзіміз танып, сосын әлемге таныту –біздің ғұмырлық парызымыз.
Абайдың туғанына 175 жыл уақыт өтсе де, оның еңбектері халық жадында сайрап, оған нұрлы өмірге жол көрсетіп тұр.
Абай есімі мәңгі ұмытылмайды. Абай сепкен ұрық, өскен дәндер бір ғасырдан аса уақыт бойы өсіп –өніп, ұлттық әдебиетімізді, мәдениетімізді, бүкіл рухани өмірімізді көркейтуде. Абайдың тамаша ақындық дәстүрлері қазір жаңа мазмұнға ие болып, кейінгі толқын жазушылардың өнеге етіп, ілгері дамытуы арқылы толысып келеді.
Кейде дүниежүзілік тарих дегеніміз-жекелеген елдердің тарихын немесе өзіндік және салыстырмалы түрде жабық өркениеттер тарихының жиынтығын қарастыру. Пруссиялық тарихнама Леопольд фон Ранке бұл туралы: "жекелеген халықтар тарихының көп немесе аз толық жинағы әлі де дүниежүзілік тарихты жасамас еді, өйткені ол заттардың байланысын жоғалтады. Бірақ әлем тарихының ғылым ретіндегі міндеті-бұл өзара байланысты білу, барлық халықтарды байланыстыратын және оларды басқаратын ұлы оқиғалардың даму барысын көрсету. Мұндай қауымдастық бар екендігі айқын"[2].
Адамзаттың тарихи дамуы екі жолмен жүзеге асырылады: ашылулар мен олжалардың біртіндеп өсуі, сондай-ақ материалдық және рухани эволюциядағы дәуірлерді құрайтын сапалы секірулер немесе төңкерістер арқылы.
