Желмогуз жезкемпир кыргыздын тукумунан калган акыркы кичинекей кыз менен баланы Енисей суусуна ыргытмак болду эле, ары жактан ун чыгып кетти:
-Токто, токтой турчу жезкемпир. Куноосуз балдарды ыргытпа, аларды мага бер. Мергенчилер балдарымды атып салып, желиниме сут толду, ооруп жатат. Балдарга Эне сутун бербесем да, элик сутун берип багып алайын.
-Ха-ха-ха! Сагабы? Бугу-Энегеби?!! Ха-ха-ха!
Акылсыз, буларды адам деп коет, булар эртен эле чоноюп озуно кол салат. Андан коро буларды тукум курут кылат.
Ач койнунду Енисей, балдарды кучагына ал!
-Жок, айыпсыз олтурбо балдарды! Мен буларды Ала-Тоо бооруна, кереметтуу кол жээгине алып кетем. Арчадан бешикке болоп багам. Булар сен айткандай кылбайт, булар менин тукумума кол салбайт. Анткени мен булардын Бугу Энеси болом!
-Тезинен коздон кайым болгула! Озуно ок атса озунон кор, мен сана эскерттим. Оз шорун озуно.
-Жургуло балдарым! Боорума жылытып, озум багамын. Арыба, кыргыз элим, кобойгуло!
