Олең Ыбырай Алтынсарин не туралы (2-3 сөйлем жаз)

Ұлттық мерекелер - тәрбие мектебі.

Бұл пікірмен мен толықтай келісемін. Себебі ұлттық мерекелер ұлттық болмысымызды жоғалтпай, ұлттық құндылықтарамыз бен салт - дәстүрімізді насихаттайды. Ұлттық мерекелер кезінде өткізілетін ұлттық ойындар мен сайыстар жас ұрпақты дұрыс бағытта тәрбиелеуге көмектеседі.

"Ұлттық мерекелер - тұнып тұрған қазақилық пен тәрбие мектебі" деуші едім. Осындай ұлттық мерекелерді тойлау кезінде халық ауыл болып жиналып, бастары бірігіп, той тойлайды.

Халқымыз үшін аса айтулы ұлттық мерекелердің бірі - Ұлыстың ұлы күні Наурыз мейрамы. Еліміз үшін Наурыз мейрамының орны ерекше. Бұл күні қаланың бас көшелеріне қазақ халқының дәстүрлі киіз үйлері тігіледі. Алаңда барша халық жиналып, Наурыз жайлы қойылымды тамашалайды. Адамдар ұлтқа бөлінбей, барлығы бірін - бірі мерекемен, жаңа жыл басмыен құттықтап жатады.  

Ұлттық тағам ет асылып, бауырсақ пен шелпек пісіріледі. Бірақ бұл күні ең басты тағам Наурыз көже болып саналады. Ол - жеті түрлі тағамнан дайындалатын көже. Киіз үйге келуші әрбір қонақ әдетте Наурыз көжеден ауыз тиеді.

Алаңға алтыбақан қойылып, жас жеткіншектер алтыбақанға мінеді. Ауылдық жерлерде ат жарыстары да ұйымдыстырылады.

Бұл күні адамдар бір - біріне деген реніштерін ұмытып, кешірімді болады. Қарап тұрсаңыз, бір мерекенің өзін ғана алар болсақ, қандай тәлім - тәрбие, салт - дәстүрді қадірлеу,  жас ұрпақ тәрбиесін ұлттық тәліммен ұштастыра білу, осының бәрі - ұлттық мерекелер жайында айтылған.

Осы ақылды кім үйренеді, насихатты кім тыңдайды?Біреу - болыс, біреу - би. Олардың ақыл үйренейін, насихат тыңдайын деген ойы болса, ол орынға сайланып та жүрмес еді. Олар өздері де үздік кісіміз, өздеріміз біреуге үлгі беріп, ақыл айтарлықпыз деп сайланды. Өздері түзеліп жеткен, енді елді түзерлігі-ақ қалған. Ол не қылып тыңдасын және тыңдайын десе де, қолы тие ме? Басында өзіндік жұмысы бар: ұлығымызға жазалы болып қаламыз ба, елдегі бұзақыларымызды бүлдіріп аламыз ба, немесе халқымызды бүлдіріп аламыз ба, яки өзіміз шығымдап, шығынымызды толтыра алмай қаламыз ба? - деген ебіне қарай біреуді жетілтейін деп, біреуді құтылтайын деген бейнетінің бәрі басында, қолы тимейді.Байлар, олар өздері де бір күн болса да, дәулет қонып, дүниенің жарымы басында тұр. Өзінде жоқты малыменен сатып алады. Көңілдері көкте, көздері аспанда, адалдық, адамдық, ақыл, ғылым, білім - ешнәрсе малдан қымбат демейді. Мал болса, құдай тағаланы да паралап алса болады дейді. Оның діні, құдайы, халқы, жұрты, білімі, ұяты, ары, жақыны - бәрі мал. Сөзді қайтіп ұқсын, ұғайын десе де, қолы тие ме? Ол малды суармақ, тойғызбақ; саудасын жиғызбақ, күзеттірмек, бақтырмақ, ұры-бөрі, қыс, суық-сұғанақ - солардан сақтанбақ, солардан сақтарлық кісі таппақ. Оның бәрін жайғастырып, аяғын алып келіп мақтанға орналастырғанша қашан? Қолы тимейді.Енді ұры-залым, сұм-сұрқия өздері де тыңдамайды.Онша-мұнша қой жүнді қоңыршалар күнін де көре алмай жүр. Аналар анадай болып тұрғанда, білім, ғылым, ақылды не қылсын? Және де білім, ғылым кедейге керегі жоқтай-ақ: «Бізді не қыласың, ана сөзді ұғарлықтарға айт!» дейді. Оның өзгеменен ісі жоқ, ана алдындағы үшеуіндей болған жанның ойында ешбір қайғысы, мұңы болмаса керек...