2-тапсырма.  Мәтiндегi үстеу сөздердi мағыналары бойынша топтап жазыңыздар.   Бархан бүгiн отарын ерте өргiздi. Қайта күннен-күнге етек алып, өршiп, дәуiрлеп келе жатқан. Елiмiз дербестiк алған соң, шетелдiк әрiптестермен байланыс жылдан-жылға жақсарып, ұлғая түсуде. Сейiтқұлды екi күннiң бiрiнде ауданға, облысқа тiптi анау Алматыға машина жiберiп, шақыртып жатыр. Аудан, облыс, өлке басшыларымен емiн-еркiн сөйлесiп, тiлек-тапсырмамызды бiрден айта беретiнбiз. – Не көрсем бiрге көргенiм рас. Солайша жауап бердi Қалқаманға, Бұл сөзi байқалмады басқа жанға. Iртiк-iркiссiз бiреу таң атқанша қолымен әдейi жаймалап шыққандай қаланың үстiн тұтас көмкерiп, көкжиектiң де қай тұста екенiн байқатпай балшықша сылап жiберiптi. Кезiнде қойды қорасымен, сиырды табынымен, жылқыны үйiрiмен айдап кетушi едi, әттең жылдан-жылға мал азайып, құрыққа қарымды ештеме iлiнбей жатыр. Темiр тордан босаған отар «әрiптестерiнiң» оттауға бағана өрiп кеткенi жындарына әбден тиген болуға керек, алды-арттарына қарамай, боздатып барады-ай. Бұл бiр қарағанда көп уақыт көрiнгенiмен, үлкен тарихи өлшеммен алғанда қас-қағым ғана сәт. Орыс тiлiн шала- пұла ұғатын бiр жауапкер жартысы қазақша, жартысы орысша:

 ​

Қаныш Имантайұлы Сәтбаев, шын есімі – Ғабдулғани[1] (12 сәуір 1899 жылы, Баянауыл ауданы, Павлодар облысы - 31 қаңтар, 1964 жылы, Мәскеу) — геолог-ғалым, минерология ғылымдарының докторы, профессор, академик.

Қазақ КСР Ғылым академиясын ұйымдастырушы және оның тұңғыш президенті, Қазақ КСР академиясының академигі, Кеңес Одағының және Қазақстанның металлогения мектебінің негізін қалаушы, қазақтан шыққан тұңғыш академик.Қаныш Имантайұлы 1899 жылдың 12 сәуірінде қазіргі Павлодар облысының Баянауыл ауданында (бұрынғы Семей губерниясының Павлодар уезіндегі Ақкелін болысы) Имантай бидің отбасында дүниеге келді. Нәрестеге - Ғабдул-Ғани деген есім берілді. Үлкен ұлы Ғабдул-Ғазизді еркелетіп Бөкеш деген сияқты, Ғабдул-Ғаниын да анасы Әлима "Ғаниым, Ғанышым" деп атаған. Бала облыстық мектепке барғанда журналға есімі Қаныш болып жазылып кеткен. Арғын тайпасы Сүйіндік руы Қаржас бөлімінен шыққан

Объяснение:

"Атқырылған" көлі туралы аңыз 

Белгісіз бір заманда Қорғалжын ауданы, Майшұқыр ауылында Сержан атты бай тұрыпты. Кезінде ауылдағы билік өз қолында болған бай өзі тойса да, көзі тоймайтын дүниеқоңыз, сараң адам болған екен. Бар билік қолында болғандықтан халықты қанап, қыстап, ойына келгенін істеген. Өзінің қара басын ғана ойлаған. Ауылдағы ең шұрайлы жер де, өзен-көлдер де соның қарамағында болған. Иелігіндегі суды, жерді халық пайдалана алмайтын. Себебі бай: «Менің дүниеме қол сұқсаң, ақысын төле»,—деп пәле салады екен. Күндердің күнінде ауылдың басына қара бұлт төнеді. Ауылда құрғақшылық болады. Ауыл шаруашылығының егістігі тұтас шықпай, құрғақшылықпен қатар, ашаршылық азабы қатар төнеді. Дәл сол тұста қарапайым халық көмекті байдан сұрап, өзен арнасын егістікке бұруын өтініш етіп келеді. Онда бай егістікке жіберілген судың есесіне халықтан өздерінің қорадағы күн көріс малдарын алатынын айтады. Әрине, амалы жоқ халық ауылбасы Сержанның ұсынысына көнеді. Осылай малдарынан айырылып қалған халық егістігін аман алып қалады. Дегенмен қарапайым халықтың мұң-зарына құлақ түрмей өз құлқынын ғана ойлаған байға да зауал келеді. Отар-отар малдары бірінен соң бірі індетке шалдығып, қырыла бастайды. Арамдықпен жиған малдан түгі қалмаған бай кедейлер қатарына амалсыз қосылады. Кезінде менің көлім деп әмірлік жүргізген байды мұқатқысы келгендер көлді «Атқырылған» деп ауыл арасында атап жүреді екен. Кейін де сол атау көлдің аты болып қала береді.