Ана әрбір адамның жарық дүниедегі ең жақыны жанашыры,қадырлісі,қамқоршысы ақ сүтін беріп аялаған жанын да аямаған ардақтысы.Ана жүрек,жүректі құдіретте.Ана тіректі құрметте.Ана шыңың,шыңыңа сағынып жет.Ана күнің,күніңе табынып өтөдеп жырлағым келеді.Кез келген адамның әдептілігі мен жан дүниеның сұлулығы ен алдымен балаға ақ сүтін беріп әлпештеп өсірген ана жүрегіңің жылуынан басталады.Бала бойындағы ең жақсы қасиеттер бізге алдымен анадан тарайды.Ананың нәзік үні жұмсақ аялы алақаны, жан жылуымен аялауы бізді әлдилеп жұбатады.
Назымбек екiншi кезекте оқиды. Жер тайғақ. Асыға басып, мектебiне келе жатыр. Бiрер рет аяғы тайып кетiп құлап тұрды.
Өзiмен бiрге оқитын Нақысбектi жолда кездестiрдi. Ол бiр кiшкентай баланы қолтықтап алған. Бала еңiреп жылап келедi.
– Мына бала сенiң iнiң бе? – деп сұрады Назымбек.– Жоқ.– Ендi кiмiң?– Құлап, аяғын ауыртып алған екен.– Оны қайда апарасың?– Дәрiгерге көрсетiп, жарасын таңғызып берейiн. Екеулеп апарып салсақ қайтедi? – деп өтiнгендей болды Нақысбек.– Сабақтан кешiгемiз ғой...– Мен кешiксем, Күлпәш Құлекеноваға айтарсың, мертiккен баланы дәрiгерге әкеттi деп.– Айтайын, көп жүрiп қалма! – деп, жүгiре жөнелдi Назымбек. Нақысбек арқалап алған бала зар қағады. Ауырсынып, шырылдауына қарағанда аяғы сынған болу керек.– Жылама, қазiр дәрiгерге жетемiз, таяу қалды. Сенiң атың кiм?– Төлеген...– Ал, Төлеген батыр, мойнымнан мықтап ұста, тез жеткiзе қояйын, – Нақысбек Төлегендi хирургке алып келдi. Олар айнаға түсiрiп, сынық бар дептi. Емханаға салатын болды. Хирург Нақысбекке:– Кiшiге көрсеткен қамқорлығың үшiн саған рақмет! – деп, басынан сипап, арқасынан қақты. Ендi Нақысбек мектепте қарай жүгiрдi.вроде бы этот текст)))
