Давным-давно жили были дед да баба одна жизнь дана в казахстане. - Я не знаю, - сказал он.: - Сынок, у меня близок день прощания с этим миром. У меня есть одно драгоценное сокровище, которое я оставляю себе. Ты ищи, используй аккуратно, используй аккуратно, - сказал он

Ребенок очень устает искать сокровища, оставленные отцом. Но клад, оставшийся от отца, не найдет. - Я не хочу, чтобы ты знал, о чем ты говоришь.

- Правда, не то слово, я. Наследие, которое он оставил тебе, - это язык. Ведь человек постоянно получаю твои бы оратор. Все мы учились у этого человека. Дороже нет языка,- слово, дорогие учителя, что решение отметим, что в казахстане в жезказгане.

ответы на вопросы по тексту:

1) Почему отец завещал своему ребенку язык? (Язык, передающий из поколения в поколение материальное богатство и духовную культуру, литературу, национальные традиции народа, созданные на протяжении многих веков. Благородное наследие, которое старик оставил своему ребенку, - это искусство-образование, культура, наука ушедшая история, традиции предков.)

2) согласны ли вы с тем, что нет сокровищ дороже языка? (Язык каждого народа-это сокровище, присущее ему)

3) Почему родной язык приравнивается к драгоценному сокровищу?

Объяснение:

Біз қазір XXI ғасырда өмір сүріп жатырмыз. Өмір сүруіміз үшін барлық жағдай жасалған. Алайда бұған ешкімнің көңілі толмайды. Адамдар, жастар асып-тасып кеткен. Не берсенде, не айтсанда ештене ұнамайды. Қазіргі кез қандай, бұрынғы кез қандай. Екеуінін арасы жер мен көктей. Осының бәрін Абай атамыз біліп кеткендей. Ол кісі бізге өте жақсы өсиеттер, жолдаулар қалдырып кеткен. Абайдың әр сөзінде шыңдық жатыр. Ол кісінің кезінде үлкенді кіші сыйлайтын, барға қанағат ететін. Біз Абайдың өсиеттерін тыңдап, солардан тәлім алуымыз керек.

Это книга

бұл кітап

Объяснение:

“ЗАМАНАҚЫР”

18.11.2015

Автор: Қоғабай Сәрсекеев

Түсінік: Рымғали Нұрғалиұлы

Сәрсекеев Қоғабай 1939 жылы Қостанай облысы, Амангелді ауданы бұрынғы Крупская атындағы кеңшарда дүниеге келген. Жазушы, драматург.

1963 жылы Әл-Фараби атындағы Қазақтың мемлекеттік университетін тәмамдаған соң “Ұлан”, “Егемен Қазақстан” газеттерінде, кейін “Қазақ әдебиеті” газетінде (бөлім меңгерушісі, жауапты хатшы) қызмет етті.

1983-86 жылдары “Кітап жаршысы” газетінің редакторы, ал 1986-90 жылдары “Жалын” ба бас редактор болды.

1967 жылы “Кілт”, 1974 жылы “Қараша қаздар” деген атпен повестер мен әңгімелер жинағы жарық көрді. 1979 жылы “Шырғалаң”, 1983 жылы “Тығырық” деген екі романы оқырман қолына тиді.

Қаламгердің “Қол мерген”, “Кестелі орамал”, “Ыбырай Алтынсарин”, “Мұңлық-Зарлық”, “Фатима”, т.б. пьесалары республика театрлары сахнасында қойылған.