Менің туып, өскен ауылым – Шағатай. Мен осы ауылда дүние есігін ашып, тәтті балалық шағымды өткізіп келемін. Ауылыммен әрдайым мақтанамын. Себебі, табиғаты қандай әсем десеңші! Ауылдың мақтанышы, табиғатқа көрік беруші сылдырап аққан Бабырау суымыз бар. Бабыраудың табиғаты өте көркем, суы тұп-тұнық, мөлдір, жасыл шөппен әсемделген керемет бейнесі бір картинаны суреттейді.
Мен тоғайға барып демалғанды жақсы көремін. Жаз мезгілінде отбасымызбен жиі тоғайға барамыз. Бабырау көліне шомыламыз. Күн көзіне қыздырынып, керемет бір әсерге бөленеміз. Осындай демалыс орнының бары көңілді қуантады. Алайда, әттеген-ай соңғы кездері көлімізді күтіп-баптауға көңіл бөлу азайып барады. Табиғат аясына демалуға келген демалушылар тазалық сақтамауда. Қағаз қалдықтары, ішкен судың пластикалық бөтелкелері, қоқыстары шашылуда.
Табиғат ананың байлығын қорғауымыз керек. Су –тіршілік көзі емеспе? Оның да таусылатын уақыты болады ғой! Осыны ойлауымыз керек.
Бабырау көлін қорғауға, күтіп-баптауға ат салысайық деп үндегім келеді.
