Доссыз қалу-бақытсыздықты жоғалту сияқты пікірмен келісемін.Әр адамның достары бар деп сенімді түрде айта алмаймын. Бұл біз мектепке баратын, кейде демалыс күндері көретін адамдар туралы емес, Нағыз достар туралы,себебі менің ойымша, нағыз дос тану үшін уақыт өте келе тексерілу керек.
'Жүз теңгең болғанша,жүз досың"деген сөз кездейсоқ емес. Әйтпесе, саған қиын сәтте көмекке келмейтін, керісінше бас тартатын адамды дос деп санауға бола ма ? Достар тек қуанышта ғана емес, қиын сәттерде де бола алады. Адамға әрқашан қолдау, кеңес қажет немесе біреуі тыңдауы керек.Дос болса,екеуің қиыншылықтан өтесіңдер,бірге күн кешесіңдер.Доссыз күндер бола ма?
Менің ойымша, достық-бұл адамға берілген сыйлық,бірақ бұл сыйлыққа ие болу-бұл керемет. Сондықтан да,досты таба білу қажет және нағыз досты қастерлеу керек деп ойлаймын.
