какое красивое имя! вам нужно познакомиться с этой девушкой. одна из главных героиней этой повести-это девушка, которая любит быть. с ними мы читаем. жанар-во-первых, самая умная девушка класса. во-вторых, красиво. особенно, когда носят красную беретку, то он делает ее ярче и ярче. шіркіннің какой голос! , слушай, когда поет! в начало носить тюбетейка алматы, станцевали "қамажайға" билегенін увидел! заядлый талантливая девушка. первый отличник в классе. я радуюсь, если я буду думать. если человек был ранен, то он был ранен. после того, как в жизни он занимался должным служением - профессией, он превращается в ребенка. и как мне посмотрела майканова? "когда-то он был известным писателем, его имя известно всему миру. так что, если я его ударил, то надо подарить писателю! - думали дом жанара находится в непосредственной близости от улицы, приблизительно к реке. отец- работал бригадиром. маму ушли на курорт в когда я узнал, что жанара одна в доме. я думаю,что я разговариваю". - вечер света, света! жанар среда таңданған немедленно всему миру. ты побежал ко мне, начала держать косынка забора,лицом к лицу монологу. - вечер жарык, кожа. почему ? - спросил он. я уходила в ночевку. ты идешь на маму? имеет. почему ты не ходишь в лагерь? до приезда маму буду находиться дома и бабушке. майканова апай сказала: " направление в лагерь на следующий день". жанар сказала, что: кожа моя бабушка дома не имеет. в шашки поиграем- сказал.
Туған жер... Туған ел... Осы екі ғана сөзде қаншама мағына, қаншама ой жатыр десеңізші?! Туған жердің қадірін әр адам әрқалай түсінетін шығар. Ал мен үшін Туған жер қадірі дүниедегі ең ұлы деген нәрсемен пара-пар. Себебі, ол – менің әлпештеген анам, аялап өсірген әкем, туған-туысым, аға-әпкелерім, мені білім жолына жетелеген ұстаздарым, сол білімге ұмтылу жолындағы тай-құлындай тебіскен жора-жолдастарым дүниеге келген жер. Менің Туған жерім, Отаным – кішкентай болса да, мен үшін аса қымбат әрі киелі Қармақшы жері. Осы мекенде менің көңілді де шаттыққа толы, уайымсыз да бейкүнә балалық шағым өтті. Қызыққа толы балалық шағым өткен туған ауылдың ауласын еш уақытта ұмытпақ емеспін. Балабақшадағы күндерім... Мектеп табалдырығын алғаш аттаған күн... Сыныптас достарыммен алғашқы таныстық... Бәрі-бәрі қазіргідей көз алдымда. Осылайша мектеп табалдырығын аттаған күнімді көз алдыма әкелсем, бүгінгі білім ордасымен, санаптас достарыммен қоштасар сәттің жақындағанына да сене алмай қаламын. Әредік орта мектепті бітіруге санаулы ғана күн қалғанын, сыныптас достарымызбен жан-жаққа, Қазақстанның түкпір-түкпіріне білім іздеп кете баратынымызды, балалықпен қоштасуым тиіс екенін ойласам бітті – жүрегім атша тулап, қобалжып қоя береді. Енді әне-міне дегенше сүрлеу-соқпағы көп өмірдің үлкен белесіне аттанбақпын. Мен – жас түлекпін алға ұмтылған. Жас түлек – болашақ үлкен мамандық иесі, өмір атты керуеннің бір жолаушысы. Қалаған мамандығымның соңына түсіп, өмір-керуен қайда жетелесе – сонда жол тартпақпын. «Сен де бір кірпіш, дүниеге кетігін тап та бар қалан» деп қазақтың дара тұлғалы ақыны Абай атам айтпақшы, өмірден өз орнын тапқан дұрыс қой. Дегенмен «туған ауылымды тастап кете барамын» деген ойдың өзі менің киелі, құт мекеніме деген сағынышымды қазірден арттыра түседі. Туып-өскен жерім туралы толғанып, ой жетегіне берілген шағымда үнемі Авар елінің нағыз патриот ақыны Расул Ғамзатовтың мына бір шумақтары ойыма оралады да тұрады:
Қымбат маған елімнің бар даласы,
Балтық пенен Сахалиннің арасы.
Қайда болсам қиям оған жанымды,
Туған жерден қазсын бірақ қабірді.
