1. Мәтіндерді оқып, ой қорытындысын шығарып,дар.
|
Қайран, балалық-ай, десеңізші! Онда мен кіп-кішкентай сөби олім. Ал
айнала таулар да, үйлер де, қойтастар да, сылқылар да – бәрі-бәрі үлкен
болатын. Адамдардың бәрі «айналайыннан» басқа созі эхсок кілең, мейірімді
жандар болып көрінетін... Қария кісілердің, сақалынан қадір-қасиет көрініп
тұратын еді. Ер мінез жігіттердің кесек тұлғаларынан, қыз-келіншектерді и
жүріс-тұрысынан мен адамзаттың асқақ сұлулығын түйсіксіз байқаған
болармын. Солардың бәрі мені аймалап, сүю үшін жаратылған жандар
сияқты еді.
Ол – ол ма, анау асқар таулар, етектегі шексіз дала, когілдір аспан, түнде
жымыңдаған жұлдыздар, толықсып туган ай, жасыл жайлау — борі-бәрі тек
маған ғана елжірей қарап, мені ғана аймалап, олдилейтін сияқты еді. Дүние
сенің сәби көзіңмен көргендегідей өмір бойы қайырымды, аспаны күмбез, келі
жібек, әдемі ертек болып тұра берсе, коне!
