Отырар - Казакстанның орта ғасырлардағы әйгілі калаларынын бірі. Қаланын қалдығы «Отырар тебе» деген атпен белгілі. казіргі Оңтүстік Казакстан облысына карасты Отырар ауданындағы Шәуілдір елді нінің жанында орналасқан. Отырар каласы туралы көптеген деректерінде саяхатшынын айтылады. жазба Отырар шұраты Оңтүстік Қазақстан облысының Отырар ауданында орналаскан. «Отырар» және «Фараб» атаулары жазба деректерде б.з.б. IX гасырда кездеседі. Х-XII гасырлар монгол шапкыншылығы тамырын шапкан калалык емірдін гүлдену кезені болды. 1219 жылы Отырар Шыңғыс хан әскерінің соккыларынан кұлады. Алайда кайта түлеп, ХІІІ ғасырдың ортасында Батыс пен Шығыс арасындағы жолда ірі сауда орталығына айналды. Отырарда ғажайып үлкен кыш ыдыстар хумдар 1 кептеп кездеседі. Олардың кейбірінің үлкендігі адам бойындай зор болып келеді. Ол ғажайып ыдыстарда, құмыраларда астык. жем сакталатын болған. Қазір Отырар казынасынын аса бір көзге елеулі көрінетіні – оның керамикалык ыдыстары, күміс, кола құмғандары. Әсіресе Отырар керамикалары өзінің композициялык құрылымы, ою-өрнектерінің күрделілігі, ерекшелігі жағынан назар аударады. Қаншама ғасыр өтсе де, табактардагы бояулар өз сапасын жоймаған. Бояу түрлерінің бір бірімен жымдасуы, адемі накышты ернегі көзтартарлык, жасалу сапасы берік. Кейінгі казба жумыстарынын HƏTILKeciHte Отырарда сәулетті сарай, мешіттердің болғанын дәлелдейтін қалдықтар аршылып алынды. Отырардағы алғашқы қазбаны 1904 жылы археология әуесқойларының Түркістан үйірмесі мүшелері А.К Кларе мен А.А.Черкасов жүргізді. Олар біркатар траншея салып, материал жинақтады. Кейінгі зерттеулер тек XX гасырдын 40-жылдары профессор А.Н.Бернштам басшылығы мен жалғасын тапты.
А)Мәтіннен қазақ қолөнері мен сәулет өнеріне қатысты кәсіби сөздерді теріп жазыңдар. Кәсіби сөз бен терминнің айырмашылығын тілдік тұрғыдан дәлел дендер.

Б)Ономастикалық атаулар кездесетін сейлемдерді пайдаланып, айтылған ойды ез сөздеріңмен шетелдегі достарыңа хат түрінде жазындар.

Менің отбасым туралы диалог.

- Алмагүл, осы сенің отбасың үлкен бе?

- Ия, Сәуле. Менің отбасым үлкен. Біздің үйде жеті адам тұрамыз: атам мен әжем, ата - анам, ағам, қарындасым және мен.

- Қандай тамаша!

- Ия, менің ойымша, үйде әсіресе үлкен адамның болғаны жақсы. Қазақ халқында бұл жайында керемет сөздер бар ғой: «Үлкені бар үйдің қазынасы бар деген».

- Дұрыс айтасың, мен де бұл оймен толықтай келісемін.

- Атам мен әжем бізге үнемі өсиеттері мен ақылдарын айтып, бізді дұрыс жолға салып, мейірімді, бауырмал болуға тәрбиелеп отырады.

- Не деген керемет көрініс! Мұндай үлкен отбасында өзіндік ережелері мен салт - дәстүрлері де бар шығар?

- Ия, әрине, бар. Мысалға, ережелерге келер болсақ, біз әрдайым бір - бірімізге кез келген шаруада көмектесеміз, үлкендердің айтқанын екі етпей орындаймыз. Ал отбасылық дәстүрлеріміз өте көп. Соның ішінде маған ең ұнайтыны - ол демалыс күнгі отбасылық ас: анам міндетті түрде ұдттық тағам бесбармақ пісіреді, ал әжем болса, дәмді бауырсақтарын әзірлейді. Ал біз бауырларымызбен қосылып үй жинастырып, келер аптаның сабағын оқимыз. Осы демалыста сен біздің үйге қонаққа кел, мен сені өз отбасыммен таныстырайын.

- Шақыруыңа көп рахмет, міндетті түрде келемін.

Перевод.

Зимний выходной (зимние каникулы).

День не морозный, теплый. Дорога разделяет аул на два. Самат волочил санки за собой и просил взять в игру и его. «Тебя что ли?» его ровесник Нуржан, проходивший мимо, резко обернулся. Самат робко кивнул головой. «С этим танком что ли?» усмехнулся, подбородком указывая на его длинные санки. Те, кто на санках то догоняли друг – друга, то сбивали. На дороге шум – гам. Разгар игры. Дети никого не замечают. Нуржан, проходя мимо, задел локтями бабушку. Бабушка оказалась на льду. Самату было неудобно за такое поведение Нуржана. Ему было жалко поскользнувшуюся бабушку, и он поспешил ей Бабушка» - сказал он, хватая ее за руку. «Ой, ты мое солнышко» - бабушка прижала Самата к себе, поцеловала его. Со словами «Садитесь, бабушка» он предложил ей свои сани. «Счастья тебе, сынок» - бабушка без конца благодарила его.

Самат рад, что его сани сгодились, хоть их и не признал Нуржан, назвав «танком» и не взял с собой играть.  

«Чей ты сын?» - спросила бабушка.

«Я – сын дедушки Бегима» - сказал Самат.

«Ой, как замечательно! А как ты похож на своего дедушку!» - подхватила бабушка.

Самат обрадовался, услышав теплые слова в адрес своего деда. Окрыленный Самат помчал сани к дому бабушки.