4. «Александрия шамшырағы» мәтіні бойынша төмендегі сұрақтарға күпта кезекпен сауап беріп, сұхбаттасыңдар.
Сандар
Сөздер
Адамдар
Сезімдер
Табиғат
Әрекеттер
Дыбыстар
Мәтінде қандай сандар айтылады?
Мотінде қандай тірек сөздер бар?
Бүл мəтін кімдерге арналған?
Шамшырақтың сипаты қалай осер етті?
Мәтіннің табиғатқа қатысты қандай түстары бар?
Шамшырақ қалай салынды?
Қалалар мен қорғандар туралы қандай әндерді біле-
сіңдер?
Шамшырақты сипаттаңдар.
Көзқарастар​

Три счастья
Первое мое счастье—мой народ.
Ему я отдам золотые (кен—руды) мысли
Если есть он,то есть я,
(қор болу → фраз. быть несчастным; быть горемычным)
Я не буду несчастным
(Нарык перен. сущность; значимость; значение)
Ты моя сущность(или же я знаю тебе цену)
А второе мое счастье—мой язык
И каменное сердце языком порежу,(тут имеется в виду,что красноречием родного языка можно победить каменное сердце,злого человека)
Хоть я( иногда) разочаровался в этот мир,
Но на родной язык никогда не терял надежду.
Есть мое третье счастье—Родина,
Если бы спросили «Кто бог?»
ответил бы Родина!
Есть ли душа во лжи с погасшим огнём,
Не раздумывая, приходи и возьми у меня огонь

Жайлау – жазғы қоныс. Жайлауды суы мол, шөбі шүйгін, маса-сона, шыбын-шіркейі аз жерлерден таңдайды. Қазақ елінің дәстүрлі жайлауы Сарыарқа атырабы мен орманды, желді өлкелерде, Қазақстанның солтүстік-батысында (Мұғалжарда), солтүстік-шығысында (Алтай, Сауыр және Тарбағатай өңірінде), оңтүстік-шығысында (Жетісу Алатауы, Іле Алатауы және Тянь-Шань тауының солтүстік атырабында), оңтүстігінде (Қаратау өңірінде) болды. Қазақстанның әр өңіріндегі жайлауды рулы ел, қала берді жеке ата ұрпақтары пайдаланған. Халық қыстаудан көктеуге, көктеуден жайлауға, жайлаудан күзеуге көшіп отырды. Жайлау мен қыстау малға тиімді, тіршілікке қолайлы, көшіп-қонуға ыңғайлы жерлерден таңдап алынды. Мысалы, Жетісу өлкесінде қыстау Балқаш көлінің оңтүстігіндегі құмды, қамысты аймақта орналасса, жайлаулардың көбі оның солтүстігіндегі таулы атырабында жатты. Қазақстан жеріндегі жайлау мен қыстау арасының қашықтығы да әр түрлі болды. Мысалы, көшпелі өмір сүрген адай – табын, шөмекей – шекті, бағаналы – балталы руларының Маңғыстау түбегінен Мұғалжар тауларына, Қызылқұмнан Торғай даласына, Шу өзенінің төмен алабынан Ұлытау төңірегіне дейінгі көш жолдарының арақашықтығы 1000 км-ге дейін жететін. Ал Қазақстанның солтүстік бөлігіндегі жартылай көшпелі қауымның көш жолдары 10 – 20 км-ден 40 – 80 км-ге дейін болды. Бұл төңіректегі жайлаулар құдықтар мен көлдердің айналасына орналасты. Жетісудағы жайлаулар мен қыстаулардың арасы солтүстіктен оңтүстікке қарай 100 – 200 км-ге жететін. Қазақстан жеріндегі жайлаулардың адамға да, малға да ең қолайлысы – тау алаптары. Солтүстіктегі жазық даладағы жайлауларда мал, негізінен, құдық суынан суарылатындықтан қол еңбегін көп қажет етеді. Қазір де малшылар жазғы жайылымды жайлау ретінде пайдаланады, жайлауға көшеді. Қой, түйе, сиыр жайлауға шығарылады.