Более 2000 лет другому городу Южного Казахстана, некогда являвшемуся центром степной части Великого Шелкового Пути – Таразу.
«Город купцов» - так издавна называли Тараз - этот столичный центр тюргешей, а затем карлуков и караханидов. Эта земля сохранила следы цитаделей, караван-сараев, глинобитных мазанок простолюдинов, дувалы и глухие внутренние дворики, ремесленные мастерские.
Оказывается, именно здесь тюркский каган Дизабул в 568 году принимал посольство Юстиниана II из Византии во главе со стратигом Земархом, прибывшее для заключения военного союза против возможных врагов и решения вопроса о торговле шелком. На берегах Таласа работали умелые мастера-шелкопряды, чьи шелка мало в чем уступали златотканной китайской и индийской парче, византийскому пурпуру. Большого мастерства во времена караванной торговли достигло ювелирное искусство.
Тараз - один из древнейших городов Казахстана, известный уже в VI веке. Город на протяжение веков оставался важнейшим центром цветной металлургии. Местные мастера отличались высоким художественным исполнением ковки и литья. Примером литейного искусства может служить ритуальный казан мавзолея Ахмеда Яссави в Туркестане.
Тараз достиг пика своего развития в X–XII веках, когда он стал известен и как столица государства Караханидов. О его былом величии свидетельствуют разветвленная сеть водопроводов из глиняных труб, остатки архитектурных сооружений, тротуары и мощеные улицы, многочисленные изделия искусных мастеров, найденные при раскопках. В 1220 году Тараз был осажден войсками Чингисхана и до основания разрушен. В конце XVIII века вблизи его развалин вновь возникла жизнь – была построена крепость, быстро стал развиваться город.
В районе Тараза сохранились десятки исторических памятников былого расцвета этих мест: мавзолеи Карахана и Давудбека, замки правителей и множество других.
Возле современного Тараза находятся подлинные шедевры древней архитектуры – мавзолеи Бабаджи-хатун (X–XI вв.) и Айша-биби (XI–XII вв.). Оба они включены ЮНЕСКО в Список Всемирного наследия.
А вот находящийся в 40 километрах от Тараза город Акыртас интересен совсем другим. Центром его является большой, на трех квадратных километрах, дворец. Он имеет необычную планировку и выстроен из камня, что для этих мест нехарактерно. Во всем Южном Казахстане это единственная монументальная, из больших каменных блоков выполненная постройка.
С XIX века известнейшие ученые нашего времени пытались пролить свет на историю этого уникального памятника архитектуры. Сомнение вызывало все: время строительства, назначение сооружения и даже его название. Зодчие тех далеких веков виртуозно проводили точные математические расчеты, в совершенстве владели техникой обработки камня и возведения сложных архитектурных сооружений. Грандиозность замысла и мастерство возведения Акыртаса позволяет соотнести этот загадочный объект с египетскими пирамидами и другими известными сооружениями античных времен
вот ответ на это вопрос
можешь выбрать что не будь
Біздің өміріміздегі ең қымбат нәрсе - ол уақыт. Адам белгілі бір уақытта жаратылды, уақытша жаратылды. Уақыт бізге емес, біз уақытқа тәуелдіміз. Уақытты қалаған кезімізде ұзартып, қалаған кезімізде қысқарта алмаймыз. Уақыттың адамға бағынбайтын өз заңдылығы бар. Қазақта уақытқа қатысты "қас қағым сәт", "көзді ашып-жұмғанша", "қамшының сабындай қысқа ғұмыр" тәрізді сөз тіркестері бағзы заманнан қалыптасқан. Уақыт - емші, уақыт - төреші деген де бар. Осылайша, ата-бабамыз уақыттың бағасын жете түсініп, оның қадір-қасиетін ұрпақтарына жеткізуді қалаған.
Уақытты зая кетіру - ең ауыр өкініш. Уақытын қадірлемеген жан көптеген мүмкіндіктен айырылып қалады. А уақытын ұтымды пайдалана білгенде ғана көздеген мақсатына жете алмақ. Бес нәрседен бұрын бес нәрсенің қадірін біл: Қартаймай тұрып жастық шақтың қадірін біл, ауырмай тұрып денсаулықтың қадірін біл, кедейліктен бұрын байлықтың қадірін біл, қысылтаяңнан бұрын бос уақытты қадірле және өлмей тұрып, тірілігіңді ғанибет біл деген сөз содан қалса керек.
Уақытқа қатысты қызықты деректерге сүйенсек, шамамен 800 миллион жыл бұрын, ерте замандағы тіршілік пайда болғанға дейін Жер бетін қалың мұздақ басып тұрған дәуірде бір жылда 486 күн болыпты. Ал жүз миллиондаған жылдар өткен соң - динозаврлар дәуірінде бір жыл 370 тәулікке дейін қысқарған. Дәл қазір оның небәрі 365 күннен ғана тұратыны белгілі. Неліктен бұлай? Өйткені, ғасырлар өткен сайын ай гравитациясының әсерінен Жер ғаламшарының айналу жылдамдығы азайып келе жатыр. Соның салдарынан күндер ұзарып (шамамен бір мыңжылдықта 1,7 миллисекундқа), ал жылдар қысқаруда.
