Қыпшақ Сейітқұл Маманұлы (18 ғасырдың 70-жылдары, Сыр бойы — 19 ғасырдың 30-жылдары, қазіргі Қостанай облысы Жангелдин ауданы Қарабидайық мекені) — есімі аңызға айналған егінші. Орта жүздегі бес таңбалы қыпшақтың торы бірлестігінен тарайтын жеті арыс қитаба руынан шыққан. Сыр бойындағы иеліктері егін шаруашылығына тарлық ете бастаған соң Торғай өңіріне келіп, Қабырға өзені бойындағы Қарақоға деген жерге тұрақтаған. Өзен жағалауына шығыр орнатып, аяқ егін, атпа егін әдістерін пайдаланып, өзеннен арықтар тартып, бөгендер салып, суармалы егіншілікті қолға алған. Диқанның бұл еңбегі жемісті болып, 5 — 6 жылдың ішінде алғаш келіп қоныстанған 12 үй 400-ге жеткен. Қыпшақ Сейітқұлдың аса шығымды ақ тарысының тұқымы кейін бүкіл Торғай, Ақтөбе, Қостанай, Ақмола, Қарағанды, Қарқаралы өңірлеріне тарады. Диқанның барымташылардан сақтану үшін тұрғызған дуалы мен су тартқан арықтарының қалдықтары Көкалаат, Қызылоба, Қарақоға деген алқаптарда әлі күнге дейін сақталған. Қыпшақ Сейітқұл асқан шебер, сөзге шешен адам болған. Мұраптың егіншілік дәстүрін халық арасына кең таратып, насихаттау үшін ұлы ағартушы Ыбырай Алтынсарин “Қыпшақ Сейітқұл” деген әңгіме жазып, оқулығына енгізген.
ответ:өзге елдің түтінін түтеткенше,өз еліңнің шоғын көсе!-депті бір көп елді аралап келген бауырымыз.Шет елді көрмедім деп өкінгенше өз туған жеріңнің көрікті жерлерін тамашалап ал.Сен көрмеген талай әдемі өзен көлдер алқапты жерлер бар.Сол даладан іздеген байлық кенің де,бұлбұлыңда өз жеріңде бар.Өз туған жеріңдей ыстық ел болмайды әлемде.Оданда сол туған жеріңді құрметтеп,бір уыс топырағын мойныңа тұмар етіп тағып ал.
Объяснение: Тұмар-алыста жүрсең сені қорғап жүретін,еліңе деген сағынышыңды бір иіскеп -ақ басатын қасиетті алқа.Осы сөздің қадірін біл.
