Мəтінді мұқият оқып, мəтінге ат қойыңыз. Внимательно прочитайте текст,
придумать название.

Екі көрші өмір сүріпті. Қыс келіп, қар түседі. Бірінші көрші таң ертемен күрегін алып
есіктің алдындағы қарды тазалауға шығады. Жолды тазалап жүріп, көршісінің жағына көз
тастайды. Ал көршісінің есігінің алды тапталған тап-таза. Келесі күні таңертең тағы да қар
жауады. Бірінші көрші жарты сағат бұрын тұрып, жұмысқа кіріседі, қараса - көршісінің
жолы тап-таза. Үшінші күні де көп қар түседі. Бірінші көрші одан да ерте тұрып тазалауға
кіріседі, ал көршісінде – жолы тағы да түп-түзу, айнадай жарқырап жатыр! Сол күні олар
көшеде кездесіп, ананы-мынаны айтып сөйлесіп қалады, сол жерде бірінші көрші
екіншісінен сұрайды: - Тыңдашы, көрші, сен есігіңнің алдындағы қарды қай уақытта жинап үлгересің?
Екінші көрші алдымен таң қалады да, соңынан күліп жібереді: - Мен оны тіпті де жинамаймын – маған достарым келеді!

ответ:Мен өз ауылымды жақсы көремін.Себебі бұл жерде маған барлығы таныс. Мен күнде мектепке бара жатар алдында үйдің ішінде тазалық сақтаймын.Далаға шығып жол жүргенде он жаққа басымды бұрып тауларды көремін. Олар өте әдемі. Және менің ойымша біздің ауылымызды өз келбетімен қоршайды.Біздің тауларымыздың устінде жаз бойы қар жатады ал астында мөлдір ағыс біздің өзенімізге келеді.Біздің дала айналасында таза.Мен мектептің қасына келген кезде кішкентай балалардың бала бақшада ойнағанын көремін. Және үйдің сыртында оларға қарап , тамаққа шақырған ата аналарды көремін. Мен өз эр күнімді осы жепде өткізуге қуаныштымын.Осындай кездерде барлық сәттерге бақытты болу керек , себебі уақыт бір орында тұрмайды!

Объяснение:

Ана жайлы ойыңды, айтып тауса алу мүмкін емес. Әркімнің өз анасына деген махаббаты шексіз. Мен де анамның маған сыйлаған мәнді өмірі үшін алғысымды айта отырып, өз ойымды аз да болса жеткізгім келеді.
Ана! Ана! Ана! «Ана» дегенде толқымайтын жүрек, толғанбайтын жан жоқ. Осы үш қана әріптен тұратын «ана» сөзінің астарында ұшан теңіз ой жатыр. Ана — әрбір а үшін ең ыстық, жанға жақын, мағыналы да қастерлі сөз. А алғаш дүние есігін ашқанда ананың ақ сүтімен бойына нәр алады, ана құшағына еніп, ана мейіріміне бөленеді. Адамның аузынан шығатын ең алғаш сөзі де – «ана». Міржақып Дулатов ағамыз айтқандай, бізді сүйетұғын, күйетұғын, әрқашан қамымызды ойлап жүретұғын абзал жанды адам, бұл – ана. Алдыңа қойған мақсатыңа жетуің үшін ана жанын қиюға да дайын. Ана баласының үлгілі азамат боп өсуі үшін бар күшін салып, тер төгеді. Ананың махаббатына, құдіретіне тамсанған талай ақын әнін арнап, жырын жазып, талай жазушы қалам тербеген.
«Анаңды меккеге үш арқалап барсаң да, қарызын өтей алмайсың» деген дана қазақ халқы. Шынында да, осыншама қиналып, көз жасын төге жүріп, бізді өсірген анаңа қолыңнан келгеніңнің бәрін істесең де, оның бәрі анаңның түн ұйқысын төрт бөлген бір күніндей ғана. Өз парызыңды өтеу, бұл – ана алдындағы парызды өтеу.Қаншама байлық иесі болсаң да, әлемге әйгілі адам болсаң да, анаңды, оның саған жасаған жақсылығын ұмытпау – сенің өмір бойындағы борышың. Қай адам қолынан келген сый – құрметін жасамады десеңші, шіркін! Бірақ соның бәрі анаңның бір ауыз жылы сөзіне де жетпейді. Дүниенің нұры, өмірдің гүлі, қызықтың қызығы – ананың қолында. Ана бір қолымен бесік тербетсе, екінші қолымен әлемді тербетеді.