Әже - баланың әкесінің, сондай-ақ, анасының шешесін атайтын, туыстық қатынасты білдіретін атау. Одан арғылары үлкен әже немесе ұлы әже деп аталады.[1]
Қазақ отбасындағы әже орны ерекше әрі қадірлі. Әже - отбасының ғана емес, әулеттің де ұйытқысы, ағайын- абысындардың бірлігін, татулығын сақтайтын сыйлы анасы, кейінгі жастардың, келіндердің тәрбиешісі әрі ақылгөйі Қазақ қоғамында әдетте жас отау иелерінің тұңғыш баласын әжесі бауырына салады. Бала ата-әженің кенжесі саналып, немерені әжесі тәрбиелеп, бағып-қағады. Әже мен немере арасындағы туыстық байланыс өте нәзік әрі берік. Балажан қазақ үшін ата мен әжеге жас сәби жай ғана ермек емес, тәрбиеленуші ерекше субъект. Тарихта күллі рулы елге ана болып саналған Айпара әже, Домалақ ене, Зере, Айғаным секілді әжелердің бейнесі аңыз-әңгімелерде, әдеби шығармаларда сомдалған.
1. Әдемі гүл
2. Арамшөп
3. Үлкен гүл оған қалай көмектесті.
4. Адамдар арамшөпті қалай жұлды.
Мазмүнадама:
Бір күні дикаң бір гүлді отырғызды. Сол гүл, күннен күнге әдемі болып келе жатыр.
-әй, сен, көп асқақтама! Өмірге келгенін әлі өкінесің!- деп дауыстады арамшөп.
Гүлдің көңілі ортайып, бірте бір сарғая бастайды. Сонда, ол амалсыздан жасы үлкен гүлге айтады.
—Жабырқама, адамдар өңі арамшөп дейді. Біз одан кұтыламыз. Жамандардың өмірі де қысқа. "Жақсы сөз-жарым ырыс" деген ғой!
Оның айтқаны рас болды. Содан соң, адамдар келіп, арамшөпті тамырмен бірге жұлып алды. Сол уақыттан бастап гүл өмірде жаман да, жақсы бар екенін біледі.
