АЛЛООООО ЛЮДИ ЕСЛИ БУДУ ВАМ ЖЕЛАТЬ ВЕЧНОГО ЗДОРОВЬЯ

Кітапхана туралы диалог.

- Дана халқымыз «Кітап - алтын қазына» десе, ал кітапхананы өз басым іші қазынаға толы алтын сандыққа теңер едім.

- Ия, Маржан дұрыс айтасың. Сенімен толықтай келісемін. Бізді білім нәрімен сусындататын ғалым, тілсіз мұғалім – осы кітап. Тағылымы мол тәрбие ошағына айналып отырған кітапхананың мектепте алар орны орасан зор.

- Әрине, қазіргі заман ағымына қарай, техниканың дамығанына орай кітап оқу мен мектеп кітапханасына жазылу қалып барады. Сенің ойыңша, осы мәселені қалай шешуге болады?

- Менің ойымша осы мәселені барынша қолға алып, мектеп кітапханасының қорын кеңейтіп, қазіргі жастарға қызықты жазылған кітаптармен толықтырса, сонымен қатар түрлі әдеби кештер мен іс – шаралар ұйымдастырылып, жастарды кітап оқуға үгіттеу жұмыстары жүргізілсе, бұл мәселе оң шешімін табады деп ойлаймын.

- Ия, осы орайда мектебімізде де түрлі ауқымды іс – шаралар өткізілуде. Мәселен, келер аптада ұлы Абай атамыздың қара сөздері мен өлеңдерін жатқа оқудан әдеби кеш өткізілмек.

- Онда бұл шараға белсенді қатысу керек екен. Мен Абай шығармаланып сүйсініп оқып, көбісін жатқа да білемін.

- Әрине, қатысып көр. Оның үстіне жүлделі орын иелері қалалық байқауға жолдама алады.

- Ендеше бағымды сынап көрейін!

Остановка, где садится Райымбек для проезда до школы от дома недалеко. С этой остановки он ездят уже 6 лет. Значит, Райымбек ученик 6- класса. Он не знает, что такое опоздание или не посещение на уроки. Поэтому, наверно, каждый день садится на автобус по маршруту №46. Водитель этого автобуса дядя Амантай хорошо знает Райымбека. Райымбек водителем открыто разговаривает, как с родным отцом. Делятся школьными новостями, радует своими достижениями. Однажды дядя Амантай остановился на остановке, где садится Райымбек, но, он не увидел доброжелательного мальчика. " С мыслью, "Что случилось, ни когда не опаздывал на уроки", некоторые время подождал автобусом. Только собирался от езжать, в бегах он сел. На лице нет каждодневной улыбки, кроме здравствуйте, ничего не сказал. Сынок, я считаю тебя как родного сына, поэтому мне, сильно действует когда ты грустишь. Ты не скажешь, что случилось? Дядя, вчера вечером сильно заболела мама. С отцом глаз не сомкнув, всю ночь просидели возле мамы. Под утро выздоровела. Но, все равно переживаю. Сынок, и про родителей, и про уроков думаешь, с таким добрым сердцем тебя. Мать, которая имеет такого сына быстро выздоровит, не переживай,- сказал дядя Амантай. Услышав такие слова от дяди поднялся настроение у Райымбек, вышел на остановке перед школой.