«қорқыт жасынан өте ұғымтал, құйма құлақ болып өседі. сол кездегі аспаптардың бәрінде ойнайды екен. алайда, ол оған қанағаттанбай, мен жануардың үнін, табиғаттағы құбылыстар мен дыбыстарды жеткізетін жаңа бір аспап жасағысы келеді. он ойланып, тоғыз толғанады. қарағай ағашын кесіп әкеліп, одан бір нәрсенің жобасын жасайды. бірақ әрі қарай не істерін білмей қиналады. күндер осылай өте береді. бір күні шаршап отырып, көзі ілініп кетіп, түс көреді. түсіне періште енеді. ол ға: «қорқыт, жаққан қобызың 6 жасар нар атанның жілігіндей екен. енді оған нар терісінен жасалған шанақ, ор текенің мүйізінен ойылған тиек, бесті айғырдың кұйрығынан тартылған қыл ішек жетпей тұр. осылар болса, аспабың сайрағалы тұр екен» деп кеңес береді. қорқыт ұйқысынан ояна салып, осы айтылғандардың бәрін жасайды.
